<<Terug

Treinreis Arnhem-Rome en Fietsen van Rome naar huis van 13 juni 2010 t/m 8 juli 2010 

De foto's van deze fietstocht zijn te zien op: archief > foto's > Rome-Renkum-Rome / juli 2010 

Arnhem-Rome met de trein. 

Vertrek zondag 13 juni 2010, 21.37 uur vanaf station Arnhem.
Na te zijn uitgezwaaid door Corrie B, Piet B, Ester en Martin H, Jacq en Gerrit-Jan B, hebben we ons geïnstalleerd in de slaapcoupé. Gelukkig hadden wij de onderste twee bedden. In Dusseldorf kregen wij er twee zwaargewichten bij. Beiden ruim boven de 120 kg en een met een lengte van 2 m plus. Trapje op en liggen. 

14/6 - De volgende morgen om 07.15 uur station München. In München zouden wij een dag verblijven om 's avonds de nachttrein naar Rome te nemen. Bij het op het station aanwezige politiebureau konden wij onze fietsen en bagage die dag stallen, zodat wij de handen vrij hadden. Daar het centraal station in der Stadsmitte ligt, begonnen we met het centrum te verkennen na eerst een koffie met gebak te hebben genuttigd.
Daarna voetbal Nederland - Denemarken gekeken in een bierstube naast het station. Na de wedstrijd een stadstoer in een dubbeldekker met opendak gemaakt, zodat we een goede indruk van München kregen. Een mooie stad  qua architectuur en een lange geschiedenis.
Om 21.00 uur vertrok de nachttrein naar Rome. Nu hadden wij de twee bovenste bedden in de coupé. Voor deze STG-ers geen probleem, jong van lijf en leden en afgetraind. We hadden een Duitse medepassagier die ook met de fiets vanuit Rome naar huis zou fietsen. 

15/6 - Vroeg uit de veren, toilet gemaakt en klaar voor de aankomst in Rome. Regen, niet heftig maar toch. Een kleine tegenvaller en je wordt er nat van. Eerst Rome uit op weg naar de camping. Na een paar honderd meter te hebben gefietst in het gekkenhuis, dat Rome qua verkeer is, werden wij er door een Romeinse op scooter er op geattendeerd dat STG-er Willem iets was verloren.  Het bleek zijn fietsslot te zijn. Het was te hectisch om te keren en te zoeken. Het slot ligt waarschijnlijk nog op de Via Appia en we hadden nog een reserveslot.
Een eind de bebouwde kom uit stonden er onder een viaduct twee Italiaanse veteranen op racefietsen te schuilen. Aan hen de weg naar de camping gevraagd. Zij verstonden geen woord van ons noordelijk accent, maar waren toch bereid om een stuk met ons mee te fietsen tot een bepaald punt. Daar aangekomen stond er nog een man met fiets. Hij verstond en sprak Engels en we kwamen in gesprek. Een van de twee fietsers was 81 jaar oud en volgens de ander was hij een kampioen. De man fietste ongeveer 25000 km per jaar op zijn 100% carbonfiets tot aan de remhandles toe. Na afscheid te hebben genomen, waarbij ze ons de goede weg op stuurden, moesten we onze fietsen tot twee maal toe met bagage en al over een hek tillen, maar daarna kwamen wij aan op de camping. Camping Tiber aan de rivier de ……..
Nadat de tent was opgezet wilde Willem wat baantjes zwemmen in het zwembad. Het werden er twee. Eenmaal heen en eenmaal terug over de breedte van het zwembad. Je moet het langzaam opbouwen. 's Avonds  in het restaurant op de camping hebben we gegeten en aansluitend voetbal, Brazilië - Noord Korea, gekeken. Einde dag één in Rome 

16/6 - Ontbijt; 6 eieren, twee broodjes met 1,5 ons ham, weggespoeld met een halve liter melk. Vanaf de camping met de bus naar eerstvolgende treinstation en vervolgens naar Rome. In Rome op audiëntie bij de paus met nog een paar duizend gelovigen. Vervolgens een poos bij de Trevifontein gezeten en naar mensen gekeken. Om 16.00 uur terug naar de camping en nog een poosje aan het zwembad vertoefd. Na het eten voetbal gekeken en redelijk op tijd op stok. 

17/6 - Na het ontbijt voor de tweede dag naar Rome waar wij het Colloseum en het Pantheum bezochten. Na veel voetenwerk terug naar de camping waar we ons voorbereidden op de eerste dag fietsen.

F I E T S E N;

18/6 - Na te hebben uitgecheckt op de camping  en het eten van diverse broodjes kaas, echt wielrennersvoedsel, voor de eerste dag op de fiets richting het noorden. Wat viel dat tegen. Limburg heeft zijn heuvels en de Ardennen nog iets meer, maar vandaag sloeg alles. Heel veel klimmen en weinig afdalen. Afijn om 15.00 uur na 80 km reden we voorbij de eerste camping. De volgende lag 55 km verder. Dat zou moeten kunnen op een paar kopjes koffie en een broodje. Het drinken raakte op en geen bewoonde wereld te bekennen en maar klimmen van 4 tot 12%. Iets teveel voor deze laaglanders. Op 20 km voor de geplande camping vonden we de eerste plaats waar wij als eerste onze bidons vulden en deze leeggoten op een droge spons. Laten we meteen maar eten Italiaans. Willem en Italiaans eten, geen patat, geen kip, wel spaghetti. Moet dan maar! Om 20.00 uur op weg voor de laatste 20 km waarvan 10 km vals plat. Uiteindelijk om 21.30 uur op de camping. Willem wilde wel in een cabin. No way, dus dan de tent alsnog opzetten bij het schijnsel van een lantaarn. Daarna snel een flesje bier en een zakje chips, douchen en in de slaapzak.
Note: 's middags, nadat wij de eerste camping voorbijreden, werden wij staande gehouden door een vrouw op fiets met bagage net als wij. Zij reed ons tegemoet. Voorgesteld en zij bleek een Canadese van nationaliteit te zijn. Op haar fietshelm  prijkte een grote vogelveer. Zij reed op een wegenkaart schaal 1:1000.000 en vroeg ons de weg en waar wij naar toe gingen. Na uitleg, hoe te rijden, ging ieders zijns weegs. Net nadat wij onze bidons hadden gevuld en weer geleegd, kwam zij al zwaaiend voorbij om zich even later weer bij ons te voegen. Deze spraakwaterval vroeg of wij nog naar de camping (Capodimonte) 20 km verder gingen. Bevestiging onzerzijds, maar eerst iets eten.
Toen wij om 21.30 uur op de camping arriveerden, had zij haar tent al staan. Kwam later nog even buurten om de route voor de volgende dag door te nemen op haar schaal 1 op… Zij was afkomstig uit Quebec en reed ieder jaar een fietstocht in Europa. Claire was de naam.

19/6 - Om 07.00uur op. Ontbijtje in de zon. Inpakken en om 08.30 uur en enroute. Claire was 20 minuten daarvoor vertrokken. Halverwege de dag kwamen we haar vanuit tegenovergestelde richting weer tegen. Waar gaan jullie naar toe? Daar en daar. Zij hield ter plekke een automobilist staande en in het Frans-Italiaans vroeg zij de bestuurder de weg. Wij reden goed. Gaan jullie maar ik volg. Wij hebben Claire niet meer gezien, waarschijnlijk rijdt zij nog rondjes. Het was deze dag weer afzien met halverwege de dag regen en onweer. Met z’n tweeën als verzopen katten onder de poncho. Toen het iets minder werd met regenen weer op pad en uitgekomen in Castle Azarra op 820 m hoogte. Kletsnat maar wel de laatste 20 minuten Nederland - Japan gezien. Daarna geïnformeerd naar een kamer en gevonden. Wasjes gedaan en te drogen gehangen. Willem bekeek de binnenkant van zijn oogleden in afwachting van het eten om 19.00 uur. Na het eten zei Willem, "We moeten maar vaker pasta eten, dat is beter voor de duur. Corrie gaat op kookles Italiaans."

20/6 - Castle Azarra-Murlo: Zonder ontbijt, alleen met een in de haast gemaakte cup-a-soup in het zadel. Onderweg maar wat eten. Schitterende landschappen met op het laatst nog een klim van 15%. Het werd steeds donkerder en het begon te hozen en te onweren en het hield niet op. Uiteindelijk werd het wat beter. Wederom opgestapt op weg naar camping. Camping niet gehaald, want er doemde een hotelkamer op. Drijfnat naar boven. De directie is nog aan het dweilen en luchten. Er werd 's avonds heerlijk voor ons gekookt. Om 22.00 uur naar bed, op naar de volgende dag.

21/6 - Murlo-Sienna-Tavernelle; Na het ontbijt moest Willem zijn fiets op de brug voor een bandenrevisie. Er zat ietwat onbalans in de voorband(wiel). De band was een krijgertje. (pardon?!!! GvdB) Het was vandaag droog met blauwe stukken in de lucht. Na twee uren fietsen doemde Sienna op. Mooie stad met veel bezienswaardigheden. In Sienna nog maar een nieuwe buitenband gekocht. Na veel klimwerk en fout rijden een leuke camping gevonden, zo'n 25 km onder Florence. Bij de coöp ieder een gebraden kip, fruit, yoghurt en een fles witte wijn gekocht. Tent opzetten, eten, douchen. Besloten om een dagje extra op de camping te blijven.

22/6 - Lummeldag; zwemmen (Willem), stadje in, wasje doen, eten en vroeg naar bed.

23/6 - Tavernelle-Florence-Mugello: Mooi fietsweer. Veel op en af. Florence schitterende stad. Door de stad, buitenwijken richting Bologna. Op de camping de gebruikelijke zaken. Morgen voorlopig de laatste 85 km met veel klimmen over de Apenijnen naar Bologna. Daarna de Povlakte.

24/6 - Mugello-Bologna: Vandaag de zwaarste etappe w.b. het klimmen (dachten wij). Uiteindelijk toch nog veel kilometers gemaakt. Rond het middaguur hadden wij er pas 30 km opzitten. Het klimmen gaat wel steeds beter, Willem ervoer het wat anders. Vandaag was het een uitgelezen gebied voor motorrijders. Het leek af en toe wel formule 1. In Bologna op een grote camping aangeland. Zelf gekookt, pasta, blikje bier erbij. Geen voetbal vanavond. De Italianen lagen eruit en Rai Uno ook.

25/6 - Bologna-Montagnana: De Povlakte, net Nederland. De graanschuur van Italië. Vandaag 140 km gemaakt en uiteindelijk de tenten opgezet in de tuin van een jeugdherberg in Montagnana. Een vestingstadje geheel omringd door een stadsmuur. Daarna bij de Lidl boodschappen, koken,bier,wijn en slapen.

26/6 - Montagnana-Preabocco: De eerste beklimmingen alweer gehad in de buurt van Trento. We schieten op richting de Alpen. Eerst nog de Dolomieten. Uitgekomen op een camping met drie staanplaatsen  bij een wijnboer. Zag er idyllisch uit. De vrouw des huizes toonde eerst nog een aantal appartementen, die er schitterend uitzagen, maar uit financieel oogpunt toch maar gekozen voor de tent opzetten. Als compensatie werd er voor ons een warme maaltijd gekookt. 's Avonds werden wij uitgenodigd om de wijn van eigen huis te komen proeven. Zowel de witte als de rode smaakte voortreffelijk en was beschikbaar in ruime hoeveelheden.

27/6 - Preabocco-Auer: Na een makkelijke etappe over vooral fietspaden langs de rivier de Adige aan het eind van de middag aangekomen op een camping in Auer (Ost Tirol, Duits talig). Naast ons stond een Italiaans echtpaar dat zich voorstelde als Maurizio en Andrea. Andrea was Duitse, maar woonde al 30 jaar in Italië. Zij waren fanatieke fietsers, zowel op ATB als racefiets. Reden 20000 km per jaar en waren nu onderweg naar IJsland op hun Koga Miyatas met Rohloffnaaf en aanhanger achter de fiets van Andrea. We werden na het eten op de koffie bij hun uitgenodigd en hebben vervolgens afgesproken om de volgende dag samen op te rijden.

28/6 - Auer-Prato: Om 08.15 uur op de fiets. Strak tempo met onze Italiaanse compagnons. Onderweg diverse stops om e.e.a. op de gevoelige plaat vast te leggen en ijs te eten. Rond de middag 60 km afgelegd, waarvan diverse kolometers klimmen en stukken onverhard. Tegen 15.00 uur aangekomen op camping waar Willem als een blok in slaap viel, voordat de tent op stond. Van Andrea (zweminstructrice) een eerste zwemles gehad. Zij heeft in Italië nog enkele zwemrecords staan en bracht ons de beginselen bij hoe je echt moest zwemmen. Gezamenlijk gegeten, voetbal gekeken. Morgen de Resschenpas. Ik had het al in het routeboek gezien: 5 km met een stijgingspercentage tussen 8-10%. Daarna Oostenrijk en dan Zwitserland.

29/6 - Prato-Landeck: Om 05.30 uur eruit (plassen). Direct maar doorgepakt, douchen, tent afbreken, broodjes halen en ontbeten. Om 07.30 uur met z’n vieren vertrokken voor een rit van 100 km richting Oostenrijk. De Resschenpas. Wij hadden al verhalen gehoord over de steigingspercentages. Was wel zwaar, maar viel achteraf toch mee. Enkele stops gemaakt om de bidons te vullen en sorbets te eten. Om 16.00 uur Landeck, 150 km voor Bregenz waar ons laatste routeboek zou worden aangesproken.|
Tenten opgezet en biertjes gescoord. Was een ritueel geworden na een dag fietsen. Ook voor Willem die altijd zegt dat de brouwerij aan hem niets verdient, behalve deze vakantie dan en menige wijnboer ook. Andrea ging boodschappen doen voor de avondmaaltijd. Het werd pasta , zalm, insalata en carbonades. Dik en rond zit ik nu te schrijven, terwijl Spanje tegen Portugal speelt. Morgen nog een zware alpenrit, de Arlbergpas en dan misschien Bregenz. Daarna nog 850 km naar huis.

30/6 - Landeck-Bludenz: De rit over de Arlbergpas richting Duitsland. Vanmorgen gezamenlijk ontbeten met Andrea en Mauritzio. Zij vertrokken naar Innsbruck/München en wij de andere kant op. Adressen etc uitgewisseld.  Eerst moest er nog uit de muur getrokken worden en toen op weg. De Arlbergpas was zwaarder dan de Resschenpas. Konstant rond de 10% over een afstand van 7 kilometer. Je krijgt steeds meer respect voor de beroepswielrenners. Uiteindelijk ben je dan boven en daar doe je het dan voor. Een afdaling van 10 km. Handdoek onder het shirt en gaan met die banaan. 65 km in het uur met ruim 20 kg bagage over glad asfalt. Bludenz binnenkomend hadden wij al een tentje gezien waar ze gebraden kippen aan het spit hadden welk wij later op de dag nog met een bezoek vereerden.
Net op tijd de tent opgezet, voordat er een onweersbui losbrak.
Ook op deze camping bekende gezichten. Een echtpaar uit Groningen die wij voor het eerst op de camping in Rome hadden ontmoet en die drie dagen eerder dan wij daar vertrokken. Gisteren in Landeck stonden zij ook bij ons op de camping. De wereld is klein. Na het eten, gegrilde kip, chips, bier en yoghurt, nog een kop koffie in de stad gedronken. Willem om 21.30 uur naar bed, ik iets later. Morgen richting Bodensee.

1/7 - Landeck-Friederichshafen: Klimmen, dalen en vervolgens door de uiterwaarden. Een redelijk saai landschap. Uiteindelijk doemde de Bodensee (Bregenz) op. Aldaar voor de derde keer deze vakantie op een terras de Groningers. Gezamenlijk nog wat genuttigd en vervolgens gas gegeven. De vierde keer was geen optie. Camping aan de Bodensee. Gegeten, wandelingetje, strandje naar bed.

2/7 - Friederichshafen-Sonnenbuhl: Al om 07.00 uur vertrokken, voordat het te warm werd. Na ongeveer 8 km de eerste bakker. Bij de bakker voor de deur; koffie,broodjes, gebakje. Vervolgens spoorzoeken om uiteindelijk weer op de goede route te komen. Willems eerste lekke band. Tegen 16.00 uur in een ijssalon naar het voetbal gekeken Nederland - Brazilië. Van de wedstrijd en het ijs genoten. Daarna nog 15 km naar de camping met als toetje een laatste klim van 9% over een kilometer. Ter plekke alles uitgepakt en e.e.a. laten drogen. 's Morgens alles nat ingepakt. Eerst "schnitzel mit pommes und mayo und zwei bieren dazu." Daarna de tent opgezet en ons persoonlijk verzorgd. Morgenvroeg op tijd op pad om voor de middag de meeste kilometers te maken.

3/7 - Sonnenbuhl-(Tubbingen)-Schelbron: Redelijk ontspannen etappe buiten het fout rijden om. Enige irritaties tot gevolg. Uiteindelijk om 15.30 uur, 20 km voor de geplande camping in een leuk dorpje gestopt om samen met onze oosterburen Duitsland - Argentinië te zien. Het leeft erg in Duitsland. Misschien nog wel meer dan in Nederland. Gezamenlijk in zaaltjes kijken. Meezingen met het volkslied. Spontaan klappen voor getoonde spel. Wat ons opviel was de vriendelijkheid van de mensen. Na de wedstrijd kregen we voor de laatste 20 km nog een soort koninginnerit voor de kiezen met steigingspercentages tot 10%. Moegestreden belandden wij op de camping, waarna de gebruikelijke rituelen.

4/7 - Schelbron-Waldorf(Heidelberg): De eerste gang naar de bakker. Koffie met broodjes, heel gezellig. Vriendelijke mensen in Zuid-Duitsland. Vervolgens ontspannen richting Heidelberg. Onderweg diverse stops, o.a. een klein cafeetje. Bij binnenkomst om een uur of tien zaten daar al een man of 8 aan het bier en onsamenhangend te kletsen. Willems 2e lekke band. Tassen eraf en band wisselen. 15 km voor Heidelberg een camping waar we redelijk op tijd aankwamen. Op de camping grote schnitzels gegeten, weggespoeld met koel helder wa…….bier.

5/7- Waldorf-Bingen am Rhein: Vandaag tot nu toe de langste strecke en misschien wel de zwaarste, zeker voor Willem. Ik had nog wel een uurtje door willen rijden, maar ja, meeste stemmen gelden en Willem is de oudste. Ik heb me maar bij de uitslag neergelegd. De camping was niets, maar de schnitzels en frites waren in orde. Heel ander eten dan in Italië. 's Avonds nog even op het terras gezeten met uitzicht over de Rijn. Aan de overkant lag Rüdesheim. Willem werd door de kou bevangen en we moesten een plekje in de luwte opzoeken. "Vroeger had je houten schepen en kerels van staal." Ik dacht dat het spreekwoord zo luidde. Enfin om 22.30 uur te bed en morgen weer vroeg op.

6/7 - Bingen-Bad Breizig (Remagen): De gehele dag langs de Rijn gereden met de wind op kop. Als we naar links gingen wind op kop en als we naar rechts reden idem dito. Stevig doorgereden om op 16.00 uur op de camping te zijn voor het voetbal. Echter de wedstrijd begon pas om 20.30 uur, dus we waren redelijk op tijd. 's Avonds in het dorp voor een groot scherm Nederland tegen Uruguay gekeken en daarna in het donker een stuk de berg op terug naar onze camping.

7/7 - Bad Breizig-Sittard: Dit werd de langste etappe: 176 km. Af en toe een zoekplaatje, want in Duitsland mag je, net als in Nederland, niet overal met de fiets rijden. Eindelijk de Nederlandse grens en wat later belandden we bij Willems broer en schoonzuster in de tuin, alwaar wij de man een bord of drie nasi verorberden met daarna ijs en koffie toe. Je verbrandt wat op zo’n dag. We werden helemaal in de watten gelegd en lagen laat op de avond in een heerlijk bed. De tent bleef op de fiets.

8/7 - Sittard-Heelsum: Het thuisfront was al in kennis gesteld van het feit dat wij vandaag hoogstwaarschijnlijk thuis zouden zijn. Het werd een rit in lijn via Roermond-Venlo-Nijmegen in een straf tempo. De paarden roken de stal. Aan het eind van de middag slechtten wij de brug in Heteren en reden vervolgens de parel van de Veluwe binnen waar wij ten huize Brugmans aan de Vendelier warm werden onthaald.

In totaal reden wij 2250 km in 20 dagen, twee lekke banden af en toe een zere kont. Voor Willem was dit zijn laatste langeafstandsrit als ik hem mag geloven. Binnenkort staat zijn hele uitrusting te koop op marktplaats. Maar niets zo veranderlijk als een mens. Als het aan mij ligt er volgend jaar weer een uitdaging.

Martin Appelhof

 

Laatst aangepast (zondag, 06 februari 2011 10:15)