Komende evenementen
di mei 22, 2018
Giro d'Italia
wo mei 23, 2018
Giro d'Italia
do mei 24, 2018
Giro d'Italia
vr mei 25, 2018
Giro d'Italia
za mei 26, 2018
Giro d'Italia
zo mei 27, 2018
Giro d'Italia
Login
Door hier in te loggen kom je op de Ledenpagina van STG Renkum/Heelsum



Banner

 

<<Terug

Voorwoord clubbladvoor15nr1GIF
De winter was de afgelopen periode weer bij vlagen in het land; dus alles was onvoorspelbaar. Nijmegen had behoorlijk ijs, maar helaas wat weinig schaatsers. Gelukkig hebben we toch ook weer in Oosterbeek kunnen rijden. Goed ijs en (zie voorblad) ouderwets mooie berijpte bomen. Helaas was onze huisdichter verhinderd, anders was deze schoonheid ongetwijfeld mooi beschreven.
Op dezelfde dagen werd er ook door enkele leden van STG en heel veel Wageningers op de uiterwaarden geschaatst. Dit was helemaal prachtig, mooie grote ijsvlakte, zon, rijp op de bomen van de “berg”, en vooral ook de muziek van barstend, krakend, dus “zingend” ijs.
Mijn winter werd bijna in een dag goedgemaakt!!
Het bestuur is druk met allerlei (sociale) activiteiten; hoe hebben ze er tijd voor? Lees mee: Hans in Ierland, Manon verhuisd naar Driehuis en Willem en Martin gaan in juni/juli op de fiets naar Santiago. In minder stabiele maatschappijen kan zoiets een aanleiding zijn voor een machtsovername(!). Een deel van de redactie moet, met de andere leden, alert te blijven!

Hein Leveling

Van de voorzitter
De jaarvergadering heeft weer plaatsgevonden met een respectabele opkomst van twintig leden. Dat is toch 57% van het ledenaantal. Welke vereniging heeft zo,n opkomst bij een algemene ledenvergadering.
Wij hebben wederom geen winter gehad, zei het dat wij vorig jaar december toch nog een aantal dagen op natuurijs hebben kunnen schaatsen.
Thans staan de lente en zomerperiode weer voor de deur en als ik de geluiden zo hoor is een groot aantal leden voornemens om aan de conditie te blijven werken, inclusief Jip. Jip moet gaan trainen voor de 200 km op de Weissensee in 2009. Ja Jip het kan raar lopen in het leven van een STG er.
Ik wens een ieder een sportieve zomer toe en speciaal voor Piet veel sterkte voor de komende tijd.

Martin

Nieuws van Flevonice

Open Dag op 3 mei 2008
Om iedereen kennis te laten maken met de mogelijkheden van FlevOnice in de zomermaanden wordt er op 3 mei aanstaande een open dag gehouden. De dag begint om 10.00 uur met een unieke opening in het kader van de landelijke fietsmaand. De rest van de dag is gevuld met tijdritten, toertochten en diverse demonstraties. Alle belangstellenden kunnen deze dag gratis en vrijblijvend kennismaken met een variatie aan leuke en gezonde sporten. Onder andere skeeleren, ligfietsen, steppen, skiken, rolskiën en nordic blading zijn van de partij.
Naast de activiteiten op de asfaltbaan zorgt FlevOnice voor een muzikale noot en een speciaal kidsprogramma. Er staan diverse stands met sportkleding en sportuitrustingen en het is mogelijk om sportmedisch advies te krijgen.

19 februari 2008 in Biddinghuizen
Na een tocht van ruim acht uur en exact 200 kilometer kwam Alfred Knikker als eerste over de finish tijdens de eerste officiële FlevOnice Toertocht. Vanochtend om 7.00 uur gaf Rintje Ritsma het startschot voor een tocht van 50, 100, 150 of 200 kilometer. Ongeveer veertig fanatiekelingen stonden op dat moment aan de start. In de loop van de dag hebben ruim 200 mensen deelgenomen aan de toertocht.
FlevOnice en de deelnemers kijken terug op een zeer geslaagde en gezellige dag die absoluut voor herhaling vatbaar is.

Clublid van het jaar 2007-2008
Bij de verkiezingen tijdens de algemene ledenvergadering 7 april jl., werd er gewikt en gewogen door een ieder en diep nagedacht over wie de prijs deze keer zou verdienen. De stemmen werden geteld en het was een spannende strijd, maar uiteindelijk was Martin Hiskemuller de winnaar. De mensen die op hem gestemd hadden, gaven de reden dat hij dit jaar als enige clublid de alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee had volbracht, waarvan een verslag elders in deze ijssplinters. Martin is officieel gehuldigd door het bestuur. Nogmaals gefeliciteerd met de verdiende prijs namens het hele bestuur.

Het bestuur

clublid2007-2008

Het houten kistje en de aanwas van nieuwe leden…
Een gelakte houten kist prijkt sinds kort op de boekenkast, die een prominent onderdeel uitmaakt van ons woonkamerinterieur. De kist is vervaardigd van een degelijk hardhout dat je vandaag de dag nog zelden ziet. Het is een fraai stukje huisvlijt waar zonder enige twijfel uren werk in verloren zijn gegaan. Als je niet beter zou weten zou een argeloze bezoeker het kunnen aanzien voor een macaber omhulsel ten behoeve van een onlangs overleden huisdier.
Nu hebben wij geen huisdieren en ook nimmer gehad dus rijst bij de nieuwkomer al snel de vraag wat er dan in dat bijzondere kistje zit.
Kijk…en dan ontspint zich een weloverwogen maar quasi nonchalant vraag en antwoordspel tussen Esther en mijzelf om de bezoeker vooral nog nieuwsgieriger te maken dan hij al was.
“Zullen we het vertellen, schat?” “Vertel jij het hem?” “Ik denk niet dat het hem iets zegt…wat denk jij schat?”
“Leg het dan uit!“, roept de geprikkelde bezoeker.
“Nou weet je, het is een nogal lange historie, dat leg je niet maar zo aan Jan en alleman uit!”
“Maar je kunt toch wel iets zeggen…of op zijn minst laten zien wat erin zit…?”, roept de inmiddels hopeloos ongeduldige bezoeker.
“Nou vooruit dan maar!” “Maar…, als we je het geheim vertellen betekent dat wel dat je toe moet treden tot de orde die te maken heeft met de inhoud van het kistje…”
De bezoeker twijfelt en je ziet hem razendsnel afwegingen maken; hoe erg kan het lidmaatschap van een onbekende organisatie zijn? Maar natuurlijk wil hij weten wat er in dat kistje zit! Met een korte hoofdknik maakt hij duidelijk dat hij de inhoud van het kistje ten koste van alles wil kennen…

Terwijl Esther de lidmaatschapsformulieren van de STG in orde maakt, vertel ik ons kersverse lid uitgebreid over de rijke geschiedenis van de beker en waarom Albert ooit clublid van het jaar werd, hoe het kwam dat Piet hem won en wat Loes heeft gedaan om hem op de schouw te mogen zetten…

Martin Hiskemuller

Vormbehoud van de STG’ers??
Op vrijdag 4 april stonden weer een 7-tal STG’ers klaar voor een sportieve uitdaging…..het halfjaarlijkse volleybaltoernooi. Een ieder was goed getraind en voorbereid en onder de bezielende leiding van coach Willem Brugmans, was het team klaar om te presteren! We hebben in ieder geval veel plezier gehad en op het spel was dit keer niets aan te merken. Ook werden we aangemoedigd vanuit de tribune waar veel fans van de STG zich verzameld hadden! Toch kwam er net niet uit wat er natuurlijk wel in zat……, we werden laatste. Onze vaste plek de laatste jaren. Tja….we hebben in ieder geval vormbehoud getoond en we hebben een hele fijne avond gehad.

Een volleyballer.

Schaatsen met een rechte rug
Zonder enige ervaring en slechts gesterkt door de stoere verhalen van grote namen als Jip en Loes Jansen, Rob Gerrits, John van Weerden, Gert Beekhuizen, Hein Leveling en nog meer van die doorgewinterde STG-ers uit des clubs rijke schaatshistorie, meldde ik mij aan… Ja, ik heb het natuurlijk over de tocht der tochten…(op eentje na dan.) De Alternatieve Elf Stedentocht op de Weissensee in Oostenrijk.
Het begon allemaal als een weddenschap tussen een vriend van mij en zijn schoonvader; een sportieve Fries in hart en nieren. Hij zou die Friese Elf Stedentocht wel willen rijden…maar ja, met ruim vierentwintig graden dooi en een braadworstje op de barbecue, kunnen de meesten wel die 200 kilometers met de handjes op de rug (verbaal) volbrengen. Francesco, opperwachtmeester bij de luchtmobiele brigade, vond dat schoonpa niet moest zeuren en gewoon die alternatieve in het Oostenrijkse moest schaatsen…en als hij dat dan zou gaan doen dan zou Francesco ook mee rijden… Nu is Francesco beroepshalve in een uitmuntende conditie maar er was een klein probleempje; hij had nog nooit in zijn leven op de schaatsjes gestaan… Op een zondag in september vertelde Francesco deze absurde onderneming aan ons en daagde ons uit ook in te schrijven. Dorien en ik waren zo naïef om ja te zeggen. Er waren nog een krappe vijf maanden te gaan voor de tocht.
En zo kwam ook ik in de ban van die alternatieve elf stedentocht. 200 kilometer is een heel stuk en dat realiseerde ik me pas goed toen ik met Esther naar mijn zus in Friesland reed, 157 kilometer en ik vond het een takke-eind…met de auto!!!!

Door de verhalen van de eerder genoemde clubhelden over hun heroïsche tochten en avonturen, raakte ik doordrongen van de noodzaak om intensief aan de slag te gaan. Vanaf die dag heb ik ongeveer twee maal in de week geschaatst in Nijmegen en natuurlijk weer op de ATB op Zondag. Gelukkig was Willem Brugmans steeds van de partij en ook Gerard van den Berg en zijn dochter Karin waren vaak present. De vijf kilometerbaan in Biddinghuizen heb ik drie keer bezocht om wat natuurijservaring op te doen. Helaas bleef het hierbij en heb ik nooit meer gereden dan een schamele 55 kilometer. Ook de baan in Oosterbeek leverde het afgelopen jaar slechts een beperkte bijdrage aan STG-vertier. Alle pogingen ten spijt, van een degelijke voorbereiding kon niet worden gesproken. Mijn grootste vrees was de invloed van de wind en de kou. Op de overdekte baan van Nijmegen was de temperatuur constant en natuurlijk altijd windstil…hoewel…soms…wanneer je heel dicht achter je voorganger rijdt…

weissensee1

Eindelijk was het dan zover…24 januari 2008, een dag voor onze tocht kwamen Dorien en ik in Neusach aan. Het team van de Luchtmobiele brigade was al een dag eerder gearriveerd. Zij hadden al de nodige kilometers op het perfecte ijs van de Weissensee gemaakt. Het was warm en zonnig…als je niet beter zou weten zou je gewoon in een vakantiestemming geraken. We hebben die avond samen lekker gegeten en quasi ontspannen gefantaseerd over hoe zwaar het zou worden. Er waren op het kleine meer lussen uitgezet die samen 16 kilometer waren zodat er twaalf rondjes gereden moesten worden om die 200 kilometer vol te maken. Het rekenen begon…hoe snel rij je één rondje en kan je dat tempo volhouden gedurende twaalf rondjes. Rondjes van 50 minuten zouden leiden tot een eindtijd van 10 uur. En het streven was natuurlijk om daarbinnen te blijven. Ik had mijn hartslagmetertje meegenomen om te voorkomen dat ik mezelf over de kop zo rijden.

De grote dag brak aan. Op advies van de helden uit het verleden en met geleende spullen van Jip en Loes begaf ik mij zwaar gepolsterd naar de start. Het was nog pikkedonker en er was een groep van ongeveer 1300 rijders aan de start. Het Luchtmobiele team had een verzorgingspost ingericht compleet met stoelen en koelboxen om de rijders optimaal te begeleiden. Wij hadden ons bij hen aangesloten en profiteerden dus volop mee van hun faciliteiten. Ik had me voorgenomen om elk rondje een halve liter vocht te drinken en minstens een mueslireep te eten. Vijf rondjes later had ik het gevoel dat het glazuur van de tanden sprong bij elke extra slok van die zoete AA-drink. Ik ging over op de kippenbouillon en de thee die op de twee verzorgingsposten langs het parcours werd verstrekt. Het ging heel voorspoedig en na 116 kilometer en wat primitief rekenwerk begon de illusie in mijn euforisch brein te wortelen dat ik het ook wel binnen 9 uur zou kunnen voltooien wanneer ik vormbehoud zou tonen. Die gedachte werd gekoesterd, omdat ik het inmiddels behoorlijk saai begon te vinden. Niemand sprak een woord, omdat volle concentratie vereist was in verband met de scheuren in het ijs. En getuigende de vele bloedvlekken op het ijs, was het ook geen overbodige luxe om goed te blijven opletten op de meters voor je en vooral ook op de voorliggende rijders. Slechts twee keer ging ik onderuit en drie keer werd ik geraakt door vallende medeschaatsers. Het werd me echter in de achtste ronde een beetje te gevaarlijk om in de groepen mee te rijden, toen ik twee maal kort achter elkaar een schaats van mijn struikelende voorganger bijna in mijn gezicht kreeg. Ik besloot alleen te gaan rijden.

De negende ronde was voor mij de zwaarste ronde…niet lichamelijk, maar geestelijk. Ik had het helemaal gehad met die suffe bochtjes en dat geestdodende lussen schaatsen. Ik begon uit te rekenen hoeveel kilometer ik nog moest en ging dat vergelijken met afstanden thuis. Nog maar drie keer 16 kilometer… maar dat is verdorie nog 48 kilometer!!! Dat is me een takke-eind!!! Zo demotiveerde ik mezelf en ik probeerde afleiding te zoeken. Gelukkig lukte dat uiteindelijk en de twee uren die ik over had om de laatste twee rondjes te rijden motiveerden enorm; ik zou het zeker redden binnen de gestelde 10 uur. Ik besloot om mezelf eens flink te trakteren op de verzorgingspost maar daar werd ik aan de praat gehouden door een cameraman en een interviewer zodat ik ongemerkt kostbare minuten verloor. Toen ik weer door de start heen kwam en mijn rondetijd zag schrok ik hevig want ik had bijna een uur over dat rondje gedaan. Ik dacht dat ik kompleet was ingestort. Ik was namelijk vergeten dat ik had staan kletsen… Als een idioot begon ik te schaatsen om mijn laatste rondje goed te maken. Zo goed en kwaad als het ging perste ik steeds een soort tussensprints eruit om te voorkomen dat ik weer een uur over die ronde zou gaan doen. Het werkte, en hoewel ik inmiddels forse last had van mijn rug kon ik nog behoorlijk diep zitten. Die laatste ronde ging bijna even snel als de allereerste dus fysiek was het niet zo slecht met de stoffelijke resten van mijn kadavertje…

Uitermate voldaan ging ik uiteindelijk na 9 uur en 49 minuten over de finish. De jongens van luchtmobiel hadden een stoel vrij gehouden, zodat ik lekker neer kon ploffen. Het opstaan nadien was echter een heel ander verhaal. De rugspieren waren zo verzuurd en pijnlijk dat ik even niet meer aan bewegen moest denken. Gelukkig was er iemand bereid mijn vetertjes los te maken en mijn schoenen vast. De vermoeidheid was slechts tijdelijk want ’s avonds, eenmaal achter een kolossale wienerschnitzel, was alle leed weer geleden. De volgende dag rolden we wederom vroeg uit ons mandje alleen ditmaal om huiswaarts te rijden.

weissensee2

Daarna begon het leven weer als vanouds…hoewel…met een klein beetje rechtere rug dan voordien en of dat nu kwam door de nog lichtpijnlijke rugspiertjes of door de trots van een volbrachte toertocht…niemand zal het ooit weten maar het valt me sindsdien wel op dat er meer rechte ruggen zijn bij de STG…!!!

Martin Hiskemuller    

In de vorige ijssplinters heeft u de verhalen vanuit het werkende leven van een aantal clubgenoten al kunnen lezen. In de laatste ijssplinters kregen we een indruk van het arbeidsleven van Martin Appelhof en ook Jip Janssen vertelde ons al eerder over het vak als slager. Nu is het stokje doorgegeven aan Willem Brugmans, die zijn levensverhaal op papier heeft gezet.

Het levensverhaal van Willem Brugmans
Het was 1943 rond Kerstmis. De Duitsers hadden Nederland nog in hun greep. Moeder Marie Brugmans, haar eigen naam was Marie van de Berg, was hoogzwanger van Marinus Brugmans. Op 28 december beviel ze van haar derde kind die de naam van opa van de Berg kreeg, Wim. Volgens de overlevering was ik geen makkelijk kind. Ik huilde veel. Ik was ongeveer 10 maanden oud toen we weg moesten uit Renkum wegens gevechten in onze omgeving. De familie Brugmans kwam met hun gezin in Ederveen terecht bij een vrijgezel boertje. Hoe lang we geweest zijn weet ik niet, maar wel dat het boertje bijna gek werd van mijn gehuil. Eenmaal terug in Renkum ging het langzaam beter. Mijn peuterjaren gingen zonder problemen voorbij. Ik zal ongeveer 5 jaar zijn geweest toen ik naar de kleuterschool ging. Dat was nog een school met nonnen. Na een jaar kwam ik op de lagere school, Don Bosco, terecht. Na de lagere school was de LTS ambachtschool aan de beurt. Ik zou voor meubelmaker worden opgeleid, maar na een jaar wist ik het al, dit is geen vak voor mij. “Wil jij niet leren, dan maar werken”; zeiden mijn vader en moeder streng. En zo kwam ik bij de Schimmelpenninck sigarenfabriek terecht. Ik was toen 14 jaar en werkte 48 uur per week, tussen 4 muren op de plakafdeling, sigarenkistjes versieren. Ook zaterdags moest je werken, er kwam geen eind aan de week. Er hing een klok op de afdeling, die zie ik nog in gedachten nog hangen, ruim 50 jaar later. Daar heb ik wel een miljoen keer op gekeken.

Willem_AlpedHuez
Wim Brugmans nog altijd aan het werk op of aan de weg!!
Dat had je 50 jaar geleden ook niet gedacht Wim!

Maar gelukkig vertelde ome Jo die bij de gemeente Wageningen werkte, dat er een advertentie in de Veluwepost zou komen waar ze om een leerling stratenmakers vroegen. Daarop heb ik gereageerd en ik werd aangenomen. Het vak wordt in de praktijk geleerd. Een dag in de week moest je naar school voor de theorie. Dit 3 jaar gedaan hebbende, heb ik het diploma gehaald. Toen was ik aan iets anders toe. Inmiddels was Corrie ook in beeld gekomen. Na de gemeente Wageningen kwam ik bij Quint in Bennekom terecht waar we veel in het hele land werkten. Ook moest ik de dienstplicht vervullen. Eerst ben ik opgekomen in Ossendrecht, daarna Bergen op Zoom, voor de rijopleiding, en toen naar Steenwijkerwold, voor de rest van de dienstplicht. Toen ben ik nog een paar maanden terug naar Quint gegaan. Vandaar naar Duitsland bij een bedrijf in Hamm West Falen en toen weer terug in Nederland. Inmiddels ben ik rond de 22 jaar en ben ik bij Veenschoten in Amersfoort terechtgekomen. Een jaar later getrouwd met Corrie en weer een jaar later vader van Ingrid. Van Veenschoten ben ik naar Bruil gegaan, waar ik toch wel ruim 15 jaar gewerkt heb. Rob was toen inmiddels ook geboren. Van Bruil ben ik naar van Haeften Driel gegaan en heb ook veel in Duitsland gewerkt. Daarna nog bij AVG Gennep een jaar en toen weer terug naar Duitsland, naar Borken Walterbau. Na die 4 jaar nog naar de Cort uit Rosmalen, waar ik zo’n 5 jaar gewerkt heb. Ik wilde nog 1 keer iets anders. Ik was toen 56 jaar, toen ben ik nog een keer overgestapt naar Wabru Gendt. Toen ik 59 jaar was ben ik de VUT in gegaan, na zo’n 45 jaar gewerkt te hebben. Nu geniet ik van mijn vrije tijd. Veel fietsen en ’s winters natuurlijk schaatsen, en soms nog een beetje klussen. 2 juni gaan Martin en ik naar Santiago de Compostela, en hopen 4 à 5 weken later weer terug te zijn.

Met vriendelijke groeten van Wim en Corrie

 

 

Laatst aangepast (zaterdag, 23 april 2011 07:25)