Komende evenementen
zo aug 19, 2018
Binck Bank Tour
zo aug 19, 2018
Cyclassics Hamburg
wo aug 22, 2018
Veenendaal-Veenendaal Classic
za aug 25, 2018
Vuelta a Espãna
zo aug 26, 2018
Bretagne Classic
zo aug 26, 2018
Vuelta a Espãna
ma aug 27, 2018
Vuelta a Espãna
di aug 28, 2018
Vuelta a Espãna
wo aug 29, 2018
Vuelta a Espãna
do aug 30, 2018
Vuelta a Espãna
vr aug 31, 2018
Verjaardag Willem van den Berg
vr aug 31, 2018
Vuelta a Espãna
za sep 01, 2018
Vuelta a Espãna
zo sep 02, 2018
Ronde van Groot-Brittannië
zo sep 02, 2018
Vuelta a Espãna
ma sep 03, 2018
Ronde van Groot-Brittannië
ma sep 03, 2018
Vuelta a Espãna
di sep 04, 2018
Ronde van Groot-Brittannië
di sep 04, 2018
Vuelta a Espãna
wo sep 05, 2018
Ronde van Groot-Brittannië
wo sep 05, 2018
Vuelta a Espãna
do sep 06, 2018
Ronde van Groot-Brittannië
do sep 06, 2018
Vuelta a Espãna
vr sep 07, 2018
Grand Prix Cycliste de Québec
vr sep 07, 2018
Ronde van Groot-Brittannië
vr sep 07, 2018
Vuelta a Espãna
za sep 08, 2018
Ronde van Groot-Brittannië
za sep 08, 2018
Vuelta a Espãna
zo sep 09, 2018
Ronde van Groot-Brittannië
zo sep 09, 2018
Vuelta a Espãna
Login
Door hier in te loggen kom je op de Ledenpagina van STG Renkum/Heelsum



Banner
 
<<Terug
             
de_eerstenclubbladvoor13nr2GIF
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 De mannen van het eerste uur
Voorwoord
De vereniging bestaat 15 jaar. Op 12 september 1991 organiseerden de drie mannen van de voorpagina een voorlichtingsavond in de Ballon in Renkum. Om beurten hielden zij een enthousiast praatje (de een wat langer dan de ander, u had niet anders verwacht). De avond werd goed bezocht. Er waren veel aanwezigen die zich direct aanmeldden als lid. Ook werden er toen al afspraken gemaakt om samen op de “The Hill” in Heelsum te trainen onder leiding van Albert en Ben. Enkele jaren later werd deze buitentraining verplaatst naar een sportzaal in Renkum en Wolfheze. Het eerste fietsgroepje ontstond ook op deze avond. We konden toen nog niet vermoeden dat dit fietsgroepje behalve veel fietsplezier, ook heel veel uren discussie opleverde tijdens de vergaderingen over gemiddelde snelheid en kruissnelheid. We werden het nooit eens; toch bestaat er nog steeds een fietsgroep voor de weg en voor het bos!
De centrale training vond echter plaats op de open en halfopen baan in Deventer, in het begin nog vooraf gegaan door een gezamenlijke warming-up. Sinds de baan in Nijmegen er is, wordt er meer op verschillende tijdstippen op ijs getraind. (Hoe gaan we verder nu Nijmegen voorlopig gesloten blijft?).
In deze 15 jaar gebeurde natuurlijk nog veel meer. We gingen skeeleren, naar de Weissensee en Heerenveen, en we maakten ons erg druk om een ijsbaan in Wageningen te krijgen. Helaas, ….. (hadden we mooi met een gemiddelde kruissnelheid op de fiets kunnen gaan!).
De redactie geeft in dit nummer extra veel ruimte aan de leden om zijn of haar mooiste STG-moment te beschrijven. Het is echter ook niet onbelangrijk om naar de volgende 5 jaar van STG R/H te kijken.

Hein Leveling       

Van de voorzitter
Toen ik 12 jaar geleden in de herfstvakantie op hoogtetraining in Inzell samen met Jong Oranje mijn rondjes draaide, toen nog ongeveer in 50 seconden, wist ik nog niet eens van het bestaan van een Schaats Trainings Groep Renkum/Heelsum. Laat staan dat ik als voorzitter in 2006 een stukje in ons clubblad zit te schrijven voor een bijzondere uitgave. Bijzonder omdat wij het derde lustrum vieren. Daar o.a. met een toen nog jonge Carl Verheijen, zijn vader Ed (een goede kennis van mijn broer) en een iets oudere Jeroen Straathof, kwam ik in gesprek met een aantal mensen van de Edese IJsvereniging.
Zij gingen daar jaarlijks met een groep jeugd een weekje trainen ter voorbereiding op het nieuwe seizoen. Iets voor ons misschien om een keer te doen. Zowel onze dochters, als Nel en ik konden wel wat extra techniek op het gebied van schaatsen gebruiken. De mensen van de Edese IJsvereniging nodigden mij uit om dan op zondagochtend eens naar Deventer te komen.
Kom je daar, zie je tot je verbazing dat er veel dichter bij huis een Schaats Trainingsgroep Renkum/ Heelsum bestaat. Het eerste contact was volgens mij met Martien Teunissen, maar het kan evengoed Willem Brugmans zijn geweest. In ieder geval werden wij verwezen naar een mannetje een grote baard en een klein schaatsmutsje op, ene Albert.  

 

Promotie_STG               

 

De borden van ene Albert
Het was niet moeilijk om hem eruit te vissen, wel om hem te pakken te krijgen. Ik denk dat mijn pr. met betrekking tot boven genoemde 50 seconden daalde naar 45 seconden. Niet gek vond ik zelf, maar voor de rest van die ochtend was ik niet meer vooruit te branden. Albert van Brakel, want die werd met die “ene” bedoeld nam na een gesprekje spontaan Nel onder zijn hoede en gaf een aantal waardevolle aanwijzingen. Reden voor Nel om lid te worden. Mijn lidmaatschap heeft nog tot na de laatste groepsdeelname aan de Alternatieve op de Weissensee op zich laten wachten. Eerst maar eens de bekende kat uit de boom kijken, of in schaatstermen, “Als alle wakken zijn gedicht wordt dan lid, is niet verplicht”.
Goed, 15 jaar STG Renkum/ Heelsum dus, we maken er weer een gezellig lustrumjaar van, met veel ijsplezier al dan niet op natuurijs. Op naar het zilveren jubileum in 2016.

Carel Hagenbeek

De Gouden IJssplinter 2006

Enige tijd geleden hebben we u gevraagd om te schrijven voor de speciale editie van de IJssplinters!
Ga mee voor die fantastische prijs,
De Gouden IJssplinter 2006!!

Wat was uw leukste of spannendste moment van de afgelopen jaren? Hoe bent u bij de club verzeild geraakt? Of heeft u een grappige anekdote die nog eens opgehaald moet worden? (Roddelen is toegestaan!)
In het volgende deel van dit blad treft u een selectie van de mooiste bijdragen. Een deskundige jury heeft uit deze bijdragen de allerbeste gekozen. Op het lustrumfeest wordt de winnaar bekend gemaakt.

“Een stukje schrijven”.
Waarover zullen wij of zal ik gaan schrijven?
Een gegeven, zij die schrijven die blijven.
Toch zou ik als geaarde Nederlander wel wat willen kijven.
Het betreft de zaak STG die wij met z’n allen drijven.
Praten over ijs,
je lijkt wel niet wijs.
IJs is bevroren water,
geen chemicaliën, daarvan een kater.
Waarvan dan dat echte? Ja, later.
Want de “echten” krijgen langzamerhand een kater,
en als schaatsvereniging sla je bijna een flater.
Wat wij willen zijn bevroren plassen, vaarten en meren,
in de hoop dat eens het tij zal keren.
Fiets, volley en vriendschap houdt ons bijeen,
van rondjes rijden klagen de “echten” steen en been.
Wat wij zien als prachtmateriaal en superoutfit,
goed voor de commercie, maar eigenlijk is het shit.
Maar voor sommigen dringt de tijd,
dat hebben zij te danken aan het huidige natuurbeleid.
Eens heeft een zekere Klaas over de natuur geschreven,
zouden we het ooit nog eens beleven?
Koek en zopie, nostalgie en ouderwetse romantiek,
bruine bonen, boerenkool, speklappen, vette worst en nooit ziek.
We hebben een trainer, een clubblad, een gymzaal en een prachtig woongebied en een goede instelling,
alleen dat bevroren water gaat niet op bestelling.
Dan is er altijd nog de Weissensee,
wie gaat er mee?
Laat de STG blijven bestaan,
want de nieuwe leden komen eraan…..(Hasse, Siebe, Rozenboompje, Brugmansje……)
STG wees wijs en zak niet door het ijs.

Ons lidmaatschap zijn wij ruim tien jaar geleden aangegaan naar aanleiding van een krantenartikel geschreven door A. van Brakel. Onze leukste en fijnste herinneringen hebben wij beleefd op de Weissensee, met een grote STG familie en niet te vergeten de trainingen (Volley!)- avonden in de zaal. Wij als inmiddels zestig plussers zullen trachten zo lang mogelijk een sportieve bijdrage te leveren aan een goed functionerende, sportieve vereniging als STG. Onze dank gaat uit naar het bestuur, de commissie-medewerkers en samenstellers van de IJssplinters en feestcommissie. (En dan hebben we bijna de hele club gehad…)

Klaas

15 jaar STG
In dec 96 had de redactie een vooruitziende blik: een week van te voren wisten zij al dat er een lange vorstperiode kwam.

 
kerst96

De jacht op “Den Gouden IJssplinter”
De maan werpt een zilveren schijnsel over het dorp aan de oever van het bevroren meer. Het is een koude winternacht en de mensen in het dorp zijn vroeg naar bed gegaan omdat zelfs de loeiende kolenhaard het niet meer warm kan stoken. De temperatuur is nu al meer dan tien dagen onder het vriespunt en het lijkt erop dat het een strenge winter gaat worden.
De mensen in het dorp verheugen zich erop want de afgelopen winters was het kwakkelen waardoor de schaatsen op zolder bleven. Wanneer de sloten dichtvriezen en op de grote vaart een dun vliesje verschijnt, begint het bloed van de dorpelingen sneller door de aderen te stromen. In het gehele dorp is dan de spanning voelbaar.
Maar nu is het anders. Nu is zelfs het meer al dicht en de mensen zijn uitzinnig. Morgen wordt hij verreden, de wedstrijd van het dorp. Een wedstrijd over het grote meer. Honderdvijfenzeventig loodzware kilometers. De oude mannen van het dorp krijgen een flikkering in hun ogen wanneer ze praten over die laatste keer; nu alweer vierendertig jaar geleden. Het was een tocht voor de allersterksten. Zelfs zij konden, toen de wind pal oost stond op het lange open stuk, maar nauwelijks vooruit komen. Er kwamen die dag slechts vijf over de eindstreep. De naam van de winnaar wordt nog altijd met gedempte toon uitgesproken; uit respect voor zijn grote prestatie. Een paar jaar geleden is hij verdronken. Door het ijs gezakt, gretig als hij was om als eerste over het meer te rijden.
Gijs is klaarwakker. Hij kan de slaap niet meer vatten. Hij besluit om maar vast te gaan inrijden hoewel het nog niet eens licht is buiten. Gijs heeft de schaatsen goed geprepareerd want hij is vastbesloten om dit jaar de titel te grijpen… Hij werpt nog een laatste blik op de foto op de schouw terwijl hij de schaatsen over zijn schouder slingert. “Deze wordt voor jou, ouwe reus”, mompelt hij en trekt de deur achter zich in het slot. Gijs voelt de koude wind en trekt de wollen muts strak over zijn oren. Hij bindt de ijzers van zijn vader onder. Niemand zal er wat van durven zeggen want nog steeds dwingen die schaatsen respect af. Ze zullen zelfs voor hem een klein stapje opzij gaan wanneer ook hij aan de startstreep verschijnt…

Terwijl het dorp ontwaakt, werpt de zon haar eerste stralen op het ijs.
Hoewel de zon schijnt is het de wind die het toch verraderlijk guur maakt. Het hele dorp is uitgelopen. Iedereen kijkt naar de startstreep waar de wedstrijdrijders staan opgesteld. Dan klinkt de hoorn. De schaatsers schieten weg. Een kleine kopgroep, van vier sterke rijders, maakt zich al snel los van de rest. Dan voegt plots een vijfde rijder zich bij de groep. Het is Gijs. Hij rijdt in laatste positie maar weldra neemt hij de leiding over…en hij gaat door. Ogenschijnlijk moeiteloos doorklieven zijn glanzende ijzers het zwarte ijs. Al snel is er een gat van enkele meters gevallen tussen de andere vier rijders en Gijs. Lange ferme slagen maakt hij, in een onvermoeibaar ritme. Het gat tussen hem en zijn achtervolgers wordt groter en groter en hij lijkt alleen maar meer uit te lopen. Na een uur kunnen ze hem nog maar nauwelijks zien. Ze doorzien het hopeloze van deze wedstrijd en hun slagen worden zwakker. Gijs is helemaal uit zicht.
Wanneer ze over de eindstreep komen worden ze tot hun grote verbazing gehuldigd alsof ze gewonnen hebben… Ze vragen zich verwonderd af of Gijs niet over de eindstreep is gekomen maar de dorpelingen kijken hen meewarig aan. Gijs Splinter deed niet mee, hij is vannacht in een wak gereden, ze hebben hem vanmorgen gevonden! Sinds die vreemde wedstrijd worden de sterke verhalen die lange afstandrijders aan elkaar ophangen, toegeschreven aan het zogenaamde Gijs Splinter effect…een bekend vermoeidheidsfenomeen! (later is dat verbasterd tot IJssplinter-effect en vaak wordt die G dan op een andere manier toegevoegd)

Martin Hiskemuller

CLUBKLEDING
nog steeds
TE KOOP BIJ LOES JANSSEN
zie voor soorten en maten IJssplinters september 2005
(elders op deze site, zie pagina artikelen bij clubbladen)

Sorry, Sorry,
dat ik nu pas kom met mijn verhaal. Maar na jullie herinneringsbrief heb ik toch de pen gepakt.
Er is een ding dat mij goed is bij gebleven, en daarna ben ik ook lid geworden van de STG Renkum / Heelsum. Er werd nogal eens opgeschept op een verjaardag door mijn broertjes PIET en TON BRUGMANS, de sterkste verhalen deden dan de ronde: Piet b.v. die had tijdens het schaatsen op de ijsbaan wel 50 man achter zich aan en minstens 2 rijen dik ?????
Ton: Kon natuurlijk altijd weer harder dan Piet, of de een reed de ander in de weg, hield niet genoeg afstand of sloeg het been teveel naar buiten.
De een wist het altijd weer beter dan de ander.
Ik dacht zal het schaatsen dan echt zo leuk zijn?? Mijn eerste ervaring was op de ijsbaan Hartenstein in Oosterbeek. Ik vol goede moed naar de ijsbaan en nam daar een ijsrekje om houvast te hebben, en maar oefenen.
Waarschijnlijk waren er geen rekjes meer want op een gegeven moment komt er een dame naar me toe met de opmerking: "Mag ik nu dat rekje, je heb nu tijd genoeg gehad om te oefenen" Ik kijk haar aan en zegt zoiets als "Kom effe, bekijk het, ik ben toch bezig", en ze liep boos weg.
Even later komt er een jongetje dat ook graag het rekje wilde hebben, en ja dat vond ik toch wel zielig en gaf het. Waarop de blikken van die vrouw niet mooier werden, volgens mij kon ze wel vuur spugen.
Maar ja, acht jaar later kan je wel zien, het schaatsen heb ik geleerd, het gaat me goed en ik heb er nog veel plezier in.
Hopelijk is de baan in Nijmegen weer snel klaar, dan kan ik mijn kunsten weer vertonen.

Groetjes, Wim Brugmans

15 jaar STG

trainingsschema
Bovenstaand schema, toegelicht door Robert Vunderink,
is toepasbaar voor alle / de meeste / heel wat / enkele / geen een STG-er.
(Het juiste antwoord gaarne doorgeven)

Wat vond ik mijn mooiste STG moment?
Deze vraag bracht me helemaal terug naar het begin van STG. Wij vormden nog een klein groepje, met veel verwachtingen. Iedere dinsdagavond hijgend en zwetend op de Noordberg en op zondagmorgen naar Deventer. Dit alles in het volle vertrouwen, dat we misschien niet ieder jaar maar toch zeker om de 2-3 jaar een Elfstedentocht zouden krijgen. Met daartussendoor natuurlijk de nodige kleinere tochten. Deze verwachtingen vertaalden zich in fanatieke trainingen en steeds sterkere verhalen over tochten in het verleden! Uiteindelijk hebben we in ons 15 jarig bestaan maar liefst één “tocht der tochten” gehad!!! Maar het is net als met een kind dat jarig wordt, de wensen en het uitzicht op een mooie dag vormen vaak het mooiste feest. We zijn dus allen 15 jaar blij geweest met een uitzicht op….., en dus allen ook 15 jaar ouder en (wie weet) wijzer.

A. (naam en adres bij redactie bekend)

15 jaar STG
In de 13 jaargangen van IJssplinters is geregeld over training geschreven. Ook zijn er veel artikelen geplaatst over de historie en ontwikkeling van de schaats. Bij een lustrum als deze, is het verleidelijk om veel uit oude clubbladen te citeren. Gelukkig hebben enkele leden en ook het secretariaat een vrijwel complete serie IJssplinters. Het is aan de jonge leden om hieruit veel later te putten, bij het vierde, vijfde, of wie weet het tiende lustrum.

Holland Venetië tocht
Het vroor lekker en in de media werd gerept over toertochten op de bevroren sloten en meren, niet alleen over die ene bekende in Friesland, maar ook over die andere beroemde, weinig uitgeschreven tocht: de ‘Holland-Venetië tocht’.
Het zou de twaalfde editie worden.
’s Morgens de boterhammen met pindakaas klaargemaakt, in de rugzak gedaan met de thermoskan met koffie, de schaatsen gepakt en naar Beltschutsloot gereden.
Daar was volgens teletekst ook een startplaats, en volgens de kaart ook nog redelijk te bereiken met de auto.
Van de omstandigheden, wel of geen goed ijs, veel scheuren, water op het ijs, weet ik niet veel meer, wel dat er veel deelnemers waren.
Ik denk dat het in 1991 was, maar januari of februari….. geen idee .
En dat ik het heerlijk vond om in de natuur rond te rijden, naar Giethoorn, Dwarsgracht, Muggebeet. Ik had nog nooit van die laatste twee gehoord. Prachtig. Na verloop van tijd kom je weer bij het beginpunt terug. Schaatsbeschermers onder en naar binnen om je laatste stempel en je medaille op te halen.
Terwijl ik naar binnen wil gaan, komen twee Heelsummers eruit: Joop de Roos en Piet Brugmans, Verbazing van twee kanten: ‘Wat doe jij/ jullie hier?’ ‘Schaatsen natuurlijk!’
Het blijkt, dat we achter elkaar aan gereden hebben, zonder het van elkaar te weten. Wellicht hebben die dag nog meer Renkummers/Heelsummers rondgereden. Vlak daarna kwam er een artikel in de krant om te komen tot een vereniging van enthousiaste schaatsers uit de gemeente, om samen toertochten te maken. Bij Roelie Jongewaard aan de Industrieweg te Renkum was de eerste bijeenkomst.

 

alblas

Wat de initiatiefnemers aan info gaven en enthousiasme uitstraalden, deed mij besluiten om deel te gaan uitmaken van die club.

Tot op heden heb ik daar geen spijt van.
De gezelligheid, kameraadschap, ’t omzien naar elkaar en vriendschap zijn positieve zaken van de club. Ik heb van al die dingen al ’t nodige mee mogen maken.
Ik hoop, dat koning Winter weer op bezoek komt en dan niet zoals de laatste jaren minimaal, maar zo, dat we eens lekker op natuurijs tochten kunnen rijden: Het kanon van Blokzijl, in Nieuwkoop, de Holland-Venetië tocht en zo kunnen er nog wel enkele genoemd worden. (Leiderdorp en de Kaag kunnen we dan overslaan). En hoeven we niet naar de Weissensee, hoewel dat geslaagde uitjes en tochten en heel fijne ervaringen waren.

Rob Gerritsen.

‘Machismo’
Al jaren hou ik wel van het buiten zijn en dan vooral van lekker bewegen buiten. Een aantal jaar geleden, ik woonde in een prachtige villa in een bosrijke omgeving, hoorde ik van twee leden van de club van het bestaan van de STG. Ik hoorde van Loes Janssen al wat eerste verhalen, een sportieve club, met veel verschillende mensen en voor elk wat wils. Ik werd wel wat nieuwsgierig en ging toch maar een keer mee kijken op de maandagavond. Wat me vooral opviel was de gezelligheid. Er werd onder de oefeningen door vooral veel gelachen en aan gezelligheid ontbrak het niet. Onder het potje volleybal schrok ik toch wel even, wat een fanatisme! De ballen vlogen om mijn oren en de ene ploeg vocht nog harder om de overwinning dan de andere.

Groep_fietsers

Toen hoorde ik ook van het mountainbiken op de zondagmorgen. Ik durfde nog niet zo goed, want ik had nog niet zo vaak gefietst. Ik besloot eerst maar eens wat verkenners te sturen om op onderzoek uit te gaan. Martin en zijn broer Wouter stelden zich als vrijwilliger op en daar gingen ze. Ja, ik kon wel een keer mee, zeiden zij in koor. Okiedokie, daar ging ik dan. Ik denk dat ik er nu nog spierpijn van heb, ongelofelijk! Wat gingen die mannen hard. Ik heb vervolgens drie weken in het ziekenhuis aan een infuus doorgebracht en het leven is nooit meer als voorheen…..
Toen het schaatsen. Ik had eerlijk gezegd nog nooit een schaats van dichtbij gezien, maar ja, in het kader van grenzen verleggen ging ik op pad! Dat ik mij op glad ijs begaf, werd al snel duidelijk, angstig vasthoudend aan de rand sleepte ik mijzelf voort. En vanuit die positie zag ik de mannen gaan, hard, hard en nog eens hard!

Na regen komt zonneschijn, en de mooie zomers begonnen. Racefiets uit de kast en rijden maar. En toen werd het me langzamerhand duidelijk, er klopt iets niet, er is meer aan de hand. Wat voor bovennatuurlijke kracht heeft deze club in zijn greep? Ik observeerde de mannen, ja vooral de mannen, en zag de ene harder willen dan de ander, en net als ik dacht, we kunnen niet harder, kwam er weer een mannetje voorbij. En als ze op de mountainbike niet van elkaar konden winnen, kreeg de ander gewoon een subtiele duw of werd er ineens van richting veranderd. Zelf de heerlijke koffie van Corrie werd gehaast naar binnen geklokt. Er moet meer aan de hand zijn, dacht ik. En ik ging op zoek, dook de boeken in, keek op internet en sprak psychologen aan. En nu, na een paar jaar studie, ben ik erachter, er is sprake van zogenaamd ‘phallocratie’, ofwel ‘macho behavior’, ofwel ‘machismo’, zoals ze in elke taal het begrip wel kennen. Deze club heeft draait op ‘haantjesgedrag’!
Tot slot wil ik even kwijt er blij mee te zijn om deel uit te maken van deze club en wil een ieder bedanken voor de gezelligheid en het sportieve samenzijn!

Esther Bakker.

2 januari 1997
De kerstvakantie van december 1996 begon met mooi vriezend weer, dat resulteerde in ijs op de uiterwaarden en op vele plassen en vaarten. De hele kerstvakantie stonden we op het ijs, met mooi open weer. Iedere dag dachten we, gaan, want wie weet is het morgen over. Alleen met “oud en nieuw” heb ik niet geschaatst, door niet te ontlopen bezoek e.d., maar ook omdat het toen wel erg hard ging vriezen (en waaien)(min 18 in de Achterhoek). In de media werd er al enkele dagen gespeculeerd over, …. Jazeker! Op donderdag 2 januari ging een grote groep STG-ers naar de Nieuwkoopse plassen. Prachtig ijs en dito weer. Rond half elf, bij het eerste koffietentje, hoorden we dat de tocht door zou gaan op zaterdag 4 januari. De stemming die daar toen ontstond was een uniek schaatsmoment. Daar tussen de rietkragen en in de zon stond iedereen met elkaar en door elkaar te praten. De twee (onbekende) mannen die naast mij zaten op het bankje mochten beiden de tocht rijden; vooral de oudste van hen kon het amper geloven. We zaten met z’n drieën te praten alsof we elkaar al lang kenden. Ik heb ze echter nooit meer gezien, maar ik zou hen of gelijkgestemden op iedere toertocht zo weer herkennen.

Hein Leveling

Natuurijs_in_Nederland

“Mijn mooiste STG-er”
Toen ik het briefje van de redactie onder ogen kreeg, was ik helaas mijn bril kwijt. Maar ik begreep direct wat de bedoeling was. Al heel lang was ik van plan een rangorde aan te brengen in de verschijningen van STG-ers op de baan. De prachtige kleuren blauw en rood, de in strakke broeken gestoken gespierde benen, en daarbovenop nog eens een kek mutsje. Het kan niet op.Vooral wanneer ze als een blauwe trein voorbij komen voel ik de trots en meer. Hoe daarin een keuze te maken? Het STG-fotoboek blijkt niet meer dan een beperkt hulpmiddel. Je moet zoiets in de natuur (in de kou, wilde ik eerst schrijven!) beoordelen. Toch draag ik enkele foto’s van leden voor; mijn definitieve keuze doe ik wanneer alles wat afgekoeld is.
B. (naam en adres bij redactie bekend)

(Dit geachte lid had de opdracht niet helemaal begrepen, waar misschien de ontbrekende bril mede debet aan is. Toch willen we u deze bijdrage niet onthouden, want ook wij als redactie zijn niet blind voor de schoonheid van het geheel. Uit bijgaande foto’s wordt bij het vierde lustrum de echte gekozen)

1998 skeeleren

 

15 jaar STG
ATBen

Toen we 15 jaar geleden begonnen met STG R/H had nog vrijwel geen van de leden een ATB. Ton Brugmans wist via “Lijn 50”, de jongerensoos in Renkum, een aantal ATB’s te lenen en een aantal leden enthousiast te krijgen voor deze sport. Een paar keer per seizoen trokken we erop uit in de bossen van Renkum. De interesse, en laten we eerlijk zijn ook de welvaart, zorgden ervoor dat de meeste fietsers nu de beschikking hebben over een eigen blitse ATB. Mountainbiken wordt nu de gehele winter door ca 12 leden in verschillende groepjes beoefend. Het is een sport die zeer goed is voor de conditie en ook voor de sociale contacten (zie foto). Bovendien wordt ook geregeld de kwaliteit van de bosgrond van zeer nabij bestudeerd!

Hein Leveling

15 jaar STG
Vrij snel na de oprichting kregen de ijsliefhebbers door dat er meer trainingsmethoden zijn. De ijsbaan in Oosterbeek bleek na wat aanpassingen een uitstekende skeelerbaan. De fanatieke STG-er was na een weifelend begin geregeld op de baan te vinden; ook nu weer onder leiding van vooral Ben en Albert. De aanwezigheid van de kernploeg werkte als een magneet. Een foto was dus snel gemaakt.

 dreamteam

Nadat de basistechnieken min of meer bekend waren zag je de STG-ers ook steeds meer op fietspaden e.d., maar nu op 2 x 5 wieltjes. In het begin leek deze trainingsvorm dezelfde vlucht te nemen als racefiets en ATB. Toch zie je weinig R / H mensen op de baan in Oosterbeek; dit in tegenstelling tot onze collega’s uit Arnhem. Wie gaat dit onderzoeken en aanpakken?

Hein Leveling

Raadsel
jip3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dat sommige leden van de STG Renkum/ Heelsum al heel vroeg hun schaatsen onderbonden, kunnen we op deze foto mooi terug zien. Zowel de techniek als de snelheid waren toen al heel aardig aanwezig, wat nu nog steeds in het schaatsen van het desbetreffende STG-lid is terug te zien.
Maar nu de vraag aan een ieder: “Wie, oh wie, is toch dit schaatstalent in de dop??”

(Inzendingen met het juiste antwoord kunnen voor 1 november worden ingeleverd bij de redactie)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Laatst aangepast (zaterdag, 07 mei 2011 07:42)