Komende evenementen
di mei 22, 2018
Giro d'Italia
wo mei 23, 2018
Giro d'Italia
do mei 24, 2018
Giro d'Italia
vr mei 25, 2018
Giro d'Italia
za mei 26, 2018
Giro d'Italia
zo mei 27, 2018
Giro d'Italia
Login
Door hier in te loggen kom je op de Ledenpagina van STG Renkum/Heelsum



Banner


<<Terug
ijssplinters18nr1_300x450

Voorwoord
Dit nummer bevat veel nieuws over het schaatsen in de afgelopen winter. Op dit moment is het overdag 25 °C. We zitten al weer in zomerse wielerkleding op de fiets; het weer in Nederland, dat weet wat! Voor onze STG stond deze winter in het teken van N.W. Overijssel, Oostenrijk en vooral Oosterbeek. We stonden al voor Sinterklaas in Hartenstein op het ijs. De OIJV heeft deze winter het record van de winter 96/97 (21 ijsdagen) met een dag verbeterd. De kwaliteit van het ijs was goed, evenals de koffie en gezelligheid. In dit nummer veel Weissensee door onze
nestor. Anderen doen verslag van onze tochten in Blokzijl e.o. Veel foto’s vanonze ijsactiviteiten hebben jullie al kunnen zien op de vernieuwde website.
In het colofon zien jullie nieuwe namen: John Weerden in het bestuur en Carel Hagenbeek in de redactie. Welkom! Zij vervangen Esther Bakker, die het wat rustiger aan gaat doen. Esther bedankt, ik hoop dat je nog wel geregeld bijdragen voor dit blad instuurt.
In september staat het jubileumfeest gepland. Jullie hebben daarvoor al de uitnodiging ontvangen; door plaatsgebrek alleen deze vermelding en de oproep je zo snel mogelijk aan te melden.
De verschillende fietsgroepjes zijn alweer gestart op de weg. Wie weet kunnen we een keer iets gezamenlijk organiseren.

Hein Leveling

Uw bijdragen, in elke vorm dan ook, voor het septembernummer graag voor 15 september 2011 bij de redactie inleveren.

Van de voorzitter…
Geachte leden van de STG Renkum/Heelsum…
Tja beste mensen, dit is een bijzondere editie van dit blad dus dat verdient een speciale opening.  Zoals u hopelijk niet is ontgaan, is 2011 een jubileumjaar voor onze club, getuigende ook de uitnodiging voor het feest dat vrijdag 9 september gehouden zal worden ter viering van dit heugelijk feit. Gezien de inspanningen en gedegen voorbereidingen van de feestcommissie is het bij voorbaat al een succes en de  eestcommissie en het bestuur hopen dan ook van ganser harte dat u massaal zult aantreden in het aangename gezelschap van uw introducé.
De winter ligt alweer een paar schitterende, bijna zomers te noemen, dagen achter ons maar toch blikken we nog even terug op een heerlijke schaatsbare winter waarbij velen van ons zich op een gladde ijsvloer hebben kunnen begeven. Getuigende het verhaal van onze absolute clubheld Minze blijkt dat ook op de Weissensee weer de nodige kilometers zijn verreden, maar ook op vaderlandse bodem werden de ijzers stevig
in het ijs gedrukt. De hoofd- en eindredacteur van dit blad, verenigd in de persoon van Hein, heeft vergezeld van trouwe kompanen,  vele kilometers rietkragen en weideland vanaf het ijs mogen aanschouwen. Ondanks het vroeg intreden van de winter en de voorspellingen van prominente elfstedenrijders kwam het er helaas niet van. Maar al met al was het wel een succesvolle winter te noemen waarin we hebben
kunnen genieten van echt natuurijs.
Inmiddels zit iedereen weer op het zadel van de snelle fiets en kan het gespierde lijf weer belasten met inspanningen van geheel andere aard. Ik wens u allen een heerlijke lente en zomer toe met vele genoeglijke en sportieve kilometers in het vooruitzicht…

Vrolijke groeten,

Martin (Hiskemuller)

Het Jubileumjaar 2011
Twintig jaar geleden besloot een clubje fervente natuurijsliefhebbers om een club op te richten ten einde het schaatsen in al haar facetten te kunnen beoefenen, trainingen te kunnen verzorgen en tochten te kunnen rijden en dat allemaal onder de vlag van de Koninklijke Nederlandse Schaats Bond.
Dat dit een succes te noemen is moge blijken uit het feit dat de STG inmiddels haar vierde jubileum mag vieren en dat de club nog steeds een aanzienlijk aantal actieve leden kent.
Hierbij wil ik, namens het voltallige bestuur, iedereen dan ook heel hartelijk feliciteren met het bestaan van onze club en…. op naar de volgende, actieve, twintig jaren!!!


WEISSENSEE eind januari 2011

……………………………………….een bericht over de alternatieve 11-steden-tocht in OOSTENRIJK

Ja hoor ! Het glinsterende meer, zoals  de meesten van onze leden dat al ééns of meerdere malen hebben bezocht, was er nog. Stevig omsloten door de bergmassieven in Karinthië bevond  de Weissensee zich nog op exact dezelfde plaats als voorheen. In zijn volle lengte en breedte en qua niveau nog altijd zo’n kleine 1000 m.  hoger gelegen dan het peil van onze  lage landen.  We weten het, juist die hoogte is nu net  de reden dat honderden, ja duizenden van ons Hollanders ieder jaar weer de pittige reis daarheen maken in de wetenschap dat er op dat meer ijs ligt. En als dat ijs dan ook nog sterk genoeg  is om ons te kunnen dragen en  uit te leven in de sport die ons zo na aan het hart ligt, het schaatsen, ja…dan komen wij. We kennen deze buurt zo langzamerhand. We kennen ook  de brug, die het meer als het ware in twee stukken verdeelt, waardoor  gesproken wordt over het kleine en het grote meer. Het torentje van Techendorf staat er ook nog altijd bij als een baken óf als een doorn in het oog; van welke kant je het ook maar bekijkt.  Het hele gebied bij dat meer heeft voor ons iets vertrouwds. De bewoners ter plekke weten maar al te goed dat wij iets hebben met dat schaatsen en zien ons ieder jaar opnieuw graag weer komen.

We gingen dit jaar met een afvaardiging van vijf personen naar Oostenrijk.

Ladies first…..
Esther de Vlieger reisde ons al aan het begin van de week met de bus vooruit, op woensdag 26/1 gevolgd door de mannenploeg, bestaande uit Martin Appelhof, Harry Korver, voorzitter Martin en schrijver dezes. Harry presteerde het op de heenweg de gehele afstand volledig solo en exact volgens  tijdplan te rijden. Dat was al een grote prestatie op zich,  gegeven het  niet geringe verkeersaanbod op de Duitse autobanen.
Toen wij arriveerden was Esther al ter plekke, maar wat méér was, ze had  de ijsvlakte inmiddels ook al een beetje verkend door alvast  een 200 km. vóór te rijden. Zoiets bedenk je toch niet. En het was haar niet aan te zien.

Wanneer we het nu tóch al over het schaatsen hebben, over de scores en de tijden,  zoals die door onze STG-leden zijn neergezet, en natuurlijk gingen we daarvoor,  dan heeft  Gerard via zijn razendsnelle Website natuurlijk absoluut de primeur. De meest belangrijke details omtrent onze verrichtingen op deze schaatspiste zijn daar al keurig bekend gemaakt. Dat is maar goed ook, want wanneer zou moeten worden gewacht op het moment dat de eerstvolgende “IJssplinters” van de persen rolt en jullie onder ogen komt,  dan is de winter al weer enige tijd vergangen, het ijs op het meer gesmolten en richten we ons weer op de zomer. Zo gaat het nu eenmaal.

Ik haast mij hier wél de aanwezigheid van een zesde clublid te vermelden. Hij is een zéér verdienstelijk lid, niet alleen voor wat betreft de wording van onze STG zelve, maar inmiddels óók als medewerker bij de uitstekend geoliede organisatie van de Alternatieve Elfsteden Vereniging. Met een pijlsnelle geheel geprepareerde Fiat houdt deze persoon  - veelal  gesecondeerd door een gekwalificeerde EHBO-kracht - alles wat er daar 
tijdens  de vele schaatsevenementen op die grote ijsvlakte gebeurt, nauwlettend in de gaten.
Niets ontgaat zijn spiedende blik. Hij lijkt bijzondere aandacht te schenken aan schaatsers, gekleed  in een hem zeer bekend voorkomende outfit. Persoonlijk heb ik de oplettendheid en goede zorgen  van deze man enorm gewaardeerd.
Schaatsers, waarmee ik  opreed, viel dat ook op als hij bijv. weer met een banaan in de hand langs de kant naar je stond te wapperen, getuige hun opmerking… ”zeker een fan van je !” Het is niet doenlijk een schatting te maken van het aantal ronden dat hij met zijn surveillance maakt op het ijs van dat meer. Dat het er echter héél veel zullen zijn, staat wel vast. Albert, want daar heb ik het natuurlijk over en daar hebben wij er
maar één van, is de absolute superintendent bij alles wat in het kader van de AEW op het meer schaatst. Hij was er dit jaar voor de zestiende keer bij. Voorwaar eine Riesenleistung!

ijs18-1_weissenssee_2011_5
Dat onze afvaardiging na zo’n lange autorit wel een
lekker hapje wilde nuttigen was begrijpelijk. 
(foto MdV)

27 januari

Als een soort intermezzo volgde dan daags ná onze aankomst, ofwel daags  vóór de  werkelijke “alternatieve” de gebruikelijke verkenning van het ijs op het meer. Welnu, de ijsvloer was goed, maar oplettendheid i.v.m. scheuren bleef, zoals altijd,  voortdurend geboden.  Ook ónder de brug was nu goed te schaatsen, zodat zowel het grote als het kleine meer in het parcours waren betrokken.

Er was  een parcours van 12,5 km uitgezet.  Naar eigen inzicht en vrije wil en vooral naar vermogen zou deze ronde een aantal keren kunnen worden gereden.

28 januari 2011…’s morgens 7.00 uur
START van de Alternatieve 11-steden tocht

Het is al vroeg dag. Omstreeks 6 uur zijn we al aan het ontbijten en er heerst zo’n typisch sfeertje, in de zin van…”vol verwachting klopt ons hart!” Omdat de persoonlijke uitslagen van onze vijf deelnemers op het moment van lezen van dit bericht numeriek al lang bekend zijn, gaat deze verslaggever die hier niet nog eens herhalen. Laat ik dus als het ware teruggaan in de tijd en de persoonlijke belevingen van onze deelnemers aan de grote tocht meer van nabij optekenen. Een ieder ondergaat zo’n opgave immers op een geheel eigen wijze.

Ladies first again;
Esther: Ik was in de gelegenheid enkele van haar voorbereidingen op de tocht goed te kunnen volgen en die waren indrukwekkend.
Hoeveel schaatstrainingsarbeid ze in de weken vooraf heeft verricht is mij niet bekend, maar met betrekking tot de handelingen kort vóór de start  laat zij vrijwel niets aan het toeval over. Ze slijpt zelf haar schaatsen vlijmscherp, naait haar startnummer liever netjes vast op haar schaatsbroek dan gebruik te maken van de obligate veiligheidspeldjes en heeft al precies in haar bolletje geprogrammeerd hoe tijdens de rit te handelen bij doorkomsten  naar volgende ronden. Snel wat eten arresteren bij de verzorgingspost en….. voort. Geen tijd verliezen!

Gekleed in haar zelfs op grote afstand goed waarneembare rode maillot passeerde zij met de regelmaat van een  Zwitsers uurwerk de finishlijn.
Een licht gebogen zit, oplettend, eigenlijk de juiste houding voor het rijden van zo’n tocht. Ze rijgt, zoals voorgeprogrammeerd, de ronden aaneen, zonder pauzes en zelfs bij het overschrijden van de finishlijn voor de 16e en laatste keer stopt ze niet want dán pas lijkt de gang naar het toilet kennelijk ineens noodzakelijk. Niet eerder, want dat zou tijdverlies hebben opgeleverd. Wij zouden al lang een boom of i.d. hebben opgezocht. Dát is het verschil!

Er zullen in ons land niet zoveel vrouwen van haar leeftijd zijn die kans zien binnen een tijdsbestek van slechts 4 dagen 2 x 200 km te schaatsen.

Martin [App]:  Martin presteerde het zich als een soldaat naar het strijdtoneel te begeven zonder geweer.
Op slechts enkele meters afstand van de bankjes, waar de deelnemers hun schaatsen onderbinden, kwam hij tot de ontdekking dat hij had vergeten zijn schaatsen mee te nemen. Zoiets is natuurlijk redelijk uitzonderlijk te noemen, maar wat nu? De motor van Harry’s auto was nog op bedrijfstemperatuur, dus, omdat hij óók een auto kan rijden, maakte hij direct rechtsomkeer om zijn glij-ijzers alsnog op te halen. De rit terug naar onze verblijfplaats en opnieuw héén naar de start moet vervolgens echter wel  met een hogere snelheid dan plaatselijk toegestaan zijn geschied, want de deelnemers aan de tocht waren nog maar nauwelijks op weg geschoten of de beide Martins passeerden mij al met gezwinde spoed  met de vreugdekreet…. “Minze, we zijn er weer hoor!” Daarna onttrekt hij zich geruime tijd aan mijn waarneming. Ik krijg nog wél door dat hij het na twee ronden even moeilijk had, maar als ik dan even niet oplet en hem een tijdje later in de buurt de finish weer oppik, blijkt hij al 150 km te hebben afgelegd. Reeds! Ik zeg nog tegen hem: “Martin, daar kan je heel goed mee thuiskomen hoor”, maar iets in de 160 leek hem toch fraaier, dus voegde hij er nóg eens twee ronden van 12,5 km aan toe. Ik ben er zeker van dat hij verder zou zijn gegaan als de  invallende duisternis  het schaatsen op het in het donker gehulde meer niet tot een hachelijke onderneming zou hebben gemaakt.

ijs18-1_Weissenssee_2011_2
(Foto MdV)

Martin [Hiskm]:  Ofschoon tegelijk met de andere Martin van start gegaan, moet  onze voorzitter in de loop van de dag wel behoorlijk van leer hebben getrokken, getuige ook zijn gemiddeld snelheid. Ik had uit geheime bron al vernomen dat hij van onze gehele equipe vóórop lag en toen  ik hem aan het eind van de rit inderdaad als eerste aan de meet kon verwelkomen was er geen spoor van vermoeidheid bij hem te bekennen. Tja…power hè !
 
Harry:  Ik had Harry in het verleden nooit zo gevolgd en wist dus niet zo goed wat hij in huis had. Gedurende deze ijsmarathon heeft hij zich voor mij echter  ontpopt als een zeer sociale rijder;  iemand die eventueel bereid is op een ander te wachten, maar het einddoel intussen niet uit het oog verliest. Hij rookt af en toe zijn sigaretje en drinkt rustig een borrel. Onderweg over de grote ijsvlakte komt hij echter te vallen a.g.v. één van de vele scheuren in he ijs. Op zichzelf overkomt dat héél veel meer schaatsers, maar het komt er dan nét op aan hoe je terecht komt. Harry blesseert zijn schouder, niet zo maar een beetje, maar op  een vervelende manier. Nu zijn er  mensen die dan meteen de traumaheli laten komen, maar deze rijder niet. Als hij me in de start/finish-zone over het gebeuren inseint, heeft hij nog twee ronden te gaan. Vastbesloten  begeeft hij zich weer op “weg” en legt de laatste 25 km af met  een opmerkelijke souplesse  en een  zichtbaar gemak.  Inderdaad…op karakter !

Zelf: begaf ik me weliswaar ook op het ijs maar nog meer op een door mezelf opgeworpen denkbeeldig krachtenveld, gevormd tussen de twee denkbeeldige patronen……      “jezelf niet voor de gek houden” en “jezelf niet gek laten maken”

Dat zijn ongelijke gebieden met afzonderlijke energiestromen. Het eerste aandachtsgebied ligt inderdaad geheel binnen jezelf en houdt rekening met triviale dingen zoals ‘je hebt er geen moer voor gedaan’ en ‘wat wil je überhaupt nog’ en nóg wel een handje vol argumenten, maar het tweede gebied wordt geheel beïnvloed door berichten van buiten af. Vaak goed bedoelde boodschappen of kreten, maar lastig om te converteren in concrete kilometers. Vanuit een dergelijke denkwereld een 200 km rijden gaat natuurlijk niet lukken.

Ik ga afronden.
De Alternatieve 11-stedentocht op de Weissensee 2011 is voor ons allen al weer geschiedenis. Gestimuleerd door onze “Esthera fenómena”  hebben wij het als STG Renkum/Heelsum-ploegje  voortreffelijk gedaan. Vanuit een andere invalshoek geldt dat beslist ook voor Albert.

Het schaatsen mag tegenwoordig wat kosten. Een vaste schaats is museumspul geworden. Zonder klapmechanisme tel je niet meer mee. Er wordt goed tot héél goed geschaatst door de mensen die ik bezig zag. Tijdens ons verkenningsritje op de 27e, zagen wij een kereltje uit de richting van de Dolomieten-blick op ons af komen met zeker een kleine 30 km op de teller. Veel ouder dan 13 of 14 was dat manneke niet; óp klappertjes en Pa en/of Ma waren nergens te bekennen.

Maar wij hadden een fijn ploegje en we zullen deze gang naar Oostenrijk niet vergeten.

Minze de Vries
ijs18-1_bord_belterwieden
Gelukkig kon er ook in Nederland prima worden geschaatst,
als je dit bord volgt kom je er vanzelf

 

Spanning voor de wedstrijd…
Stelt u zich eens voor…U gaat met een viertal clubgenoten op stap om een dikke duizend kilometer verderop een stukje te gaan schaatsen. Dan maakt u een lijstje in uw hoofd of op papier met spullen die u nodig hebt om zo’n tochtje te rijden. U bedenkt voor uzelf dat u moet kunnen eten, drinken, slapen en schaatsen natuurlijk. U verzint de gekste dingen; alle mogelijke omstandigheden van extreme koude tot intense zonneschijn. Van regenval tot hagelstorm. Op alles wilt u voorbereidt zijn. Eventueel ontbrekende kledingstukken of voedingstoffen worden nog aangevuld uit de voorraad van vrienden, kennissen of clubgenoten en wat verder nog tekort komt wordt in allerijl aangeschaft in een speciaalzaak. Kosten worden niet geschuwd. De missie is het belangrijkst!!!!

Wanneer het lijstje ten slotte compleet is…worden alle benodigdheden op het strak opgemaakte bed uitgestald en om nog enige orde in de chaos van uitrustingstukken te brengen maakt u er fraaie stapeltjes van. Met militaire precisie worden de stapeltjes uitgelijnd om verwarring van stapeltjes te voorkomen. Om elk stapeltje komt een plasticzak die alleen u kunt herkennen op basis van kleur- of vormonderscheid. U streept dan op de paklijst systematisch en accuraat de zaken door die reeds zijn ingepakt en plakt op iedere plasticzak een lijstje met daarop de inhoud
van die zak… U kunt per slot van rekening niets aan het toeval overlaten…Sommige onderdelen zijn zo belangrijk dat daar twee of zelfs drie soorten van worden ingepakt…handschoenen bijvoorbeeld of mutsen…en brillen. U denkt aan werkelijk alles.

Alles gaat in de grote rode sporttas aan het voeteneinde van het bed. Aan het handvat prijkt een label voorzien van naam, adres en mobiele telefoonnummer voor het geval dat...Nog vlak voordat de rits gesloten wordt, komen de scherp geslepen schaatsen in hun speciale beschermhoezen bovenop te liggen. Pas dan wordt de sporttas hermetisch afgesloten.

U ziet erop toe dat de tas, bij het instappen in de auto, niet op de parkeerplaats achterblijft maar een veilig plekje in de kofferruimte krijgt. Na een voorspoedige rit en eenmaal in de hotelkamer pakt u even stelselmatig de tas uit als dat u hem bij vertrek thuis heeft ingepakt; alles krijgt zijn vaste plekje in de hotelkamerkast. Bij het verlaten van de hotelkamer draagt u de kamersleutel op uw lijf.
De nacht voor de schaatstocht slaapt u slecht. ’s Avonds heeft u uw kleding gesorteerd en voorzien van startnummers en alles ligt wederom uitgelijnd op de tafel in uw kamer. Uw schaatsen heeft u nogmaals geslepen om zeker te zijn van braamloos glijden. U heeft ze veilig aan het voeteneind van het bed gezet zodat u zich er niet aan kunt blesseren en om te vermijden dat ze onverhoopt toch nog braampjes kunnen oplopen.

Een paar keer die nacht verlaat u nog het bed om alles na te kijken…muts wisselen, extra dextro-energy toevoegen, zonnebril in het voorvakje van de tas stoppen.
Uiteindelijk heeft u toch maar, om tien over drie, de tas volledig ingepakt om over een uurtje of twee niet te hoeven stressen en u in volledige rust aan het ontbijt te kunnen wijden.

Om half vijf nog even naar de wc en omdat de wekker over een half uurtje gaat besluit u maar vast te gaan douchen zodat u in elk geval niet hoeft t haasten. Het ontbijt smaakt goed en u gaat nadien nog even naar het toilet…het zal de spanning wel zijn! Terug op de hotelkamer pakt u snel de tas van de tafel omdat u uw reisgenoten de trap al hoort aflopen naar de auto…u heeft alles onder controle en u bent perfect voorbereid…niets kan meer misgaan. Het zal een dag worden van rustig beginnen en zorgen dat er niets stuk gaat…de omstandigheden lijken perfect.
Gezamenlijk rijdt u met de auto de berg af naar de start van het evenement. Het is een rit van een kwartiertje en in de auto heerst een gespannen stilte.
Het is tien over half zeven…nog twintig minuten voor het startschot. U loopt gezamenlijk naar de bankjes bij de start om u om te kleden…
En dan…terwijl de speaker kwart voor zeven meldt, dringt plotseling het besef door dat uw schaatsjes nog veilig en wel aan het voeteneinde van uw bed staan…
Martin Hiskemuller

Hartenstein in het nieuws (en niet ten onrechte!) 

ijs18-1_interview_hartenstein
TV Gelderland interviewt een harde werker (en schaatser)

Het TV-journaal van omroep Gelderland had op zondag 30 januari de volgende openingszin: “De ijsmeesters en vrijwilligers van de OIJV in Oosterbeek hebben een prestatie van wereldformaat geleverd; als enige in Nederland is het hun gelukt de natuurijsbaan open te krijgen”. Dit was dag 21 dat de baan open was.
Op dinsdag 1 februari hebben we nog met enkele STG-ers op prima ijs gereden, dit bleek de laatste dag. Van 01-12-2010 t/m 01-02-2011 is de ijsbaan 22 (twee en twintig!!) dagen open geweest, met doorgaans goed en soms zeer goed ijs. Inderdaad een grote prestatie! Gelukkig was STG R/H geregeld met veel mensen aanwezig. Helaas voor Nijmegen en andere kunstijsbanen.

Hein Leveling

ijs18-1_groep_natuurijs
STG op de Belterwiede (foto Ab Crajé) John Weerden reed
een andere route, zijn foto’s zijn op de website te zien.

Dat had ik gedacht..........
Daar zit ik dan met de gebakken peren. Op een gezellige ledenvergadering flap je eruit, dat je wel een stukje voor het clubblaadje zult schrijven. Buiten bereikte de temperatuur een top van 24 graden Celsius, de hele week zal het zomers warm blijven en jij moet in de pen klimmen in plaats van buiten lekker aan je kont te gaan lopen krabben. Om over schaatsen te gaan ouwehoeren........(ongecensureerd, persvrijheid).
Sinds ik op school al vergat mijn huiswerk te maken, is mijn geheugen er niet veel beter op geworden.
De gebeurtenissen in het navolgende verslag kunnen dus enigszins anders hebben plaatsgevonden.

Gelukkig vermeldt de pc bij foto's de datum van opname, dus ik weet zeker dat ik met Gert van de Poll op 30 december 2010 in de ochtendmist naar de Kop van Overijssel ben gereden. Dat kan wat mij betreft blindelings, want: 1. we waren in diezelfde maand met verschillende groepjes al twee keer die kant op geweest, en: 2. ik heb geen rijbewijs, moet altijd meeliften en kan dan rustig zo nu en dan (of de gehele weg) de ogen sluiten. Soms laten voorafgegane avonden hun sporen na.
Even voorbij de afslag naar Belt-Schutsloot de auto op een parkeerplaats neergeplant en de koude wereld binnengestapt. Zoals altijd bloednerveus de schaatsen ondergebonden (zeg je dat nog wel zo?) en een eerste verkennende rondje van 15 km over de Belter Wijde gereden. Geen superijs, maar goed te doen. Hierna overgestoken naar de Beulakker Wijde en met de stroom liefhebbers van natuurijs meegedreven. Intussen had een waterig zonnetje de mist op de vlucht gejaagd.
Tja, en wat speldt mijn geheugen me nog allemaal op de mouw? De drie natuurijstochten, die ik in december 2010 met enkele STG'ers mocht maken, haal ik vaak hopeloos door elkaar. Het tochtje, waarvan hier sprake is, eindigde volgens mij met een rondje over de Belter Wijde, met als finish de plaats waar de auto stond geparkeerd. Eigenlijk lijkt me dat vrij logisch, want waarom zou je er op een andere plaats mee kappen, als je na de ijspret weer naar huis wilt? 
Had ik bij het begin van die laatste 15 km aangekondigd het kalm aan te willen doen, het draaide er natuurlijk op uit, dat het die slopende kilometers steeds harder ging. Het leek wel, of we het ijs wilden opvreten (nu, op 21 april met een buitentemperatuur van rond 25 graden, heeft consumptie-ijs mijn voorkeur, maar dit geheel terzijde).
ijs18-1_101221_natuurijs5
Blokzijl in de winter, kan het mooier?

Nog 2 km te gaan....  zou ik Gert kunnen verrassen in de eindsprint?
Zou hij helemaal niet voor de eindzege gaan? Ik ken hem toch al zo lang? Hij zal mij toch niet zomaar als eerste....?  Nog 1 km, vanuit mijn ooghoeken nog niemand op komst, 500 meter nog, 300 slechts..... en ja hoor, al mijn vragen worden in een keer beantwoord. Ik heb me niet in onze "oude" vriend (geen zestiger meer) vergist, want met een noodgang schiet hij me voorbij en laat me kansloos. Het zou me hebben verbaasd, als het anders was gegaan. Wel zou ik dan waarschijnlijk nu nog naast mijn schoenen hebben gelopen.
Voor de statistiek: we hebben ongeveer 70 km afgelegd.
In Belt-Schutsloot hebben we de prachtige dag besloten met een kop snert, helaas zonder roggebrood. Dat we in het etablissement ook Gert Beekhuizen nog tegen het lijf moesten lopen, kon onze pret niet drukken. Je kunt tenslotte niet altijd mazzel hebben.......
Ik wens jullie allen een sportieve en zonnige zomer toe, in goede gezondheid.

Ab Crajé
ijs18-1_110131_Flevonice3
STG op Flevonice (foto Ab Crajé)

In februari zijn Ab, Herman Willemsen en ik nog een keer naar Flevonice geweest, om het af te leren!
Het weer was prachtig, het ijs wat minder. Het blijft merkwaardig, om zo tussen landbouwgrond in deze vlakte te schaatsen. In de middag werd het gelukkig wat drukker met enkele schoolgroepen. (Voor mij was dit na een dag Deventer, de tweede keer dat ik deze winter op echt kunstijs reed.)

Hein Leveling

De Verkiezing Van Het Clublid Van Het Jaar…
Een vast onderdeel van de jaarvergadering is, zoals de trouwe bezoekers van de jaarvergadering weten, de verkiezing van het clublid van het jaar. Dit zorgt steevast voor een spannende onderbreking van de formele handelingen van een dergelijke vergadering. Dat het hier gaat om een fel begeerde titel spreekt voor zich. Men zou bijna kunnen stellen dat clublid van het jaar worden tot een net zo’n prestigieuze titel is uitgegroeid als de gouden Loeki in de reclamewereld. De winnaar van de jaarlijkse oliebollentest uit een landelijk dagblad valt eigenlijk in het niet bij degene die deze vooraanstaande STGtitel in de wacht weet te slepen. Ook de populaire winnende finalist van de X-factor verbleekt  bij een STG-er van het jaar. En ondanks dat “Sterren Dansen Op Het IJs” tegenwoordig hoge ogen gooit, komt het zelfs niet in de buurt van de schaduw van onze STG-verkiezing. Natuurlijk schuilt er enige overdrijving in deze woorden maar er wordt in clubkringen gefluisterd dat de glans van de STG-beker zelfs intenser is dan die van het exemplaar van de Champions League voetbal...
 
Dit jaar mochten we 19 fysiek aanwezige stemmers verwelkomen en 1 volmacht. (Bij volmacht stemmen vormt een uitzondering binnen deze verkiezing en diende derhalve door alle aanwezigen vooraf aan de verkiezing te worden goedgekeurd.) Het feit dat er uitgebreide briefwisselingen plaatsvonden, voorafgaand aan de verkiezing, in de richting van het bestuur ter beïnvloeding van de uitslag spreekt voor zich. Echter de regels hieromtrent zijn even eenvoudig als duidelijk; De leden die op de jaarvergadering aanwezig zijn mogen hun stem uitbrengen op elk willekeurig
lid van de vereniging. De beker is een wisselbeker en uitsluitend wanneer iemand  de beker gedurende 20 achtereenvolgende jaren heeft weten te bemachtigen mag deze persoon dit kostbare kleinood als zijn eigendom beschouwen…
 
Deze keer hadden we te maken met een primeur in de “clublid van het jaarverkiezing”;  voor het eerst in de geschiedenis van de verkiezing zijn er twee mensen op de eerste plaats geëindigd. Hierin voorzagen noch de statuten van de club noch de eenvoudige regelgeving van de verkiezing
zelf. Gelukkig kon de gehele vergadering zich vinden in de gekozen oplossing en is uiteindelijk gekozen voor een omgangsregeling van de winnaars met de bokaal. De oneven weken is de beker bij de winnaar en de even weken bij de winnares. Tot wisseldag is de zaterdag benoemd en om 12 uur des middags dient de overdracht uiterlijk te zijn geschied. De combinatie van beide was opmerkelijk te noemen, daar het hier het jongste en het oudste lid van de vereniging betrof.

Minze de Vries is de volkomen terechte winnaar vanwege zijn inspanningen op de Weissensee; zijn alom geroemde optreden aldaar is een voorbeeld te noemen voor heel de STG en draagt naar buiten toe uit dat het mogelijk is om tot op een respectabele leeftijd als een soepele vent over het ijs te glijden. We zijn ongelooflijk trots om hem in ons midden te hebben.

Het andere lid dat vier stemmen kreeg is Esther Bakker voor haar zorg voor het administratieve deel van onze club en haar doorzettingsvermogen op de fiets. We bedanken haar voor de vijf jaar die zij actief is geweest in het bestuur. Het bloemetje dat ze nog tegoed had is bij de officiële overdracht van het secretariaat aan John Weerden alsnog feestelijk overhandigd.

Dat Gerard van den Berg drie stemmen had verworven vanwege zijn bijzondere inzet voor de geweldig fraaie en vernieuwde site spreekt voor zich. Ook Esther de Vlieger werd genomineerd vanwege haar opmerkelijke optreden op de Weissensee. 2x 200 kilometer schaatsen is een prestatie van formaat. Natuurlijk werd ook nog op anderen gestemd maar om u niet te vermoeien met een eindeloze opsomming van
onze deugdzame leden besluit ik met de woorden:
Van harte proficiat
voor de beide bekerwinnaars en ik hoop dat glans van de beker zal stralen over de gehele club want STG Renkum/Heelsum blijft daarmee een schitterende club.

Martin Hiskemuller

 
ijs18-1_101221_natuurijs1
Voor de start van een toertocht is het altijd een gezellige drukte, koffie, zoeken naar de juiste spullen, commentaar op de fotograaf, maar vooral zorgen dat je schaatsen goed zitten. Dat is vooral nodig als je met Martin A gaat, want die begint direct in een hoog tempo. Hier waren we in Dwarsgracht, we reden naar Blokzijl en met een grote boog terug. Het ijs op het meer was goed, op de grachten ontstonden veel scheuren in de loop van de dag.

Hein Leveling
 
 

Laatst aangepast (woensdag, 04 mei 2011 09:56)