Voorwoord

Waar ben ik aan begonnen vraag ik mezelf nu af, nadat ik een pijnscheut in mijn rechterarm kreeg, en omhoog schoot net op het moment dat tijdens de algemene jaar- vergadering in april een vraag kwam. Wie de redactie van ons blad “IJssplinters” zou willen aanvullen i.v.m. het vertrek van Esther. Te laat was mijn arm en hand omlaag.
Te vroeg kwam het applaus, en nu zit ik hier te zweten achter de laptop met de voorbereiding van de herfst uitgave. Behorende inmiddels bij wat men in de volksmond de grijze muizen groep noemt, zit ik nu te klooien met een grijze muis. Gelukkig heeft de hoofdredacteur mij voor zijn vakantie een stikkie gebracht. Nu ken ik uit mijn flowerpower tijd het gebruik hiervan, maar dit herkende ik van geen kanten. Na enige uitleg van hem werd het me duidelijk. Met dit stikkie kan de hele reutemeteut van De “IJssplinters” op onze laptop gezet worden. Het is dan nog een fluitje van een cent, om de herfst uitgave te maken. Zegt Hei. Ik bedoel hij. Wel opletten met spelling bij het typen. Zo, het begin zit of liever gezegd staat er op.

Gegroet, hulp redacteur,

Carel Hagenbeek

Uw bijdragen, in welke vorm dan ook, voor het decembernummer graag voor 6 december 2011 (mag ook als gedicht) bij de redactie inleveren.


Van de voorzitter…

Twintig jaar terug schaatsten de mannen van het eerste uur gemotiveerd onze club bijeen. Het is alweer een paar weken geleden dat we de oprichting van de club mochten vieren. De feestcommissie had goed zijn werk gedaan en een ludiek programma in elkaar gedraaid. Onder de chaufferende leiding van Pierre reden we naar het mooie plaatsje Bronkhorst waar de tijd ogenschijnlijk heeft stil gestaan. Onwillekeurig dringen zich dan taferelen op uit ver vervlogen tijden toen de boerenzoons  op de bevroren uiterwaard om het hardst reden. Er werd geflirt en gezwierd, gegeten en gedronken en de sociale contacten werden bevestigd. De wereld was toen relatief een beetje beperkter in zijn omvang en de snelste schaatser was een held uit de buurt. Tegenwoordig kunnen we ons niet meer spiegelen aan de snelste schaatsers want die halen vanwege hun uitgekiende training, voeding en de professionele ondersteuning zulke goede resultaten dat daar de talentvolle amateur niet meer aan kan tippen. Maar niet getreurd; wij hebben onze eigen beroemdheden en creëeren onze eigen iconen van het bevroren water.

In januari kunnen we weer genieten van een heuse alternatieve Elfstedentocht in het Oostenrijkse en daar zullen de STG-krachten weer gemeten worden met de rest van sportief schaatsend Nederland. Niet om de snelste te zijn, maar om een lekker eind weg te glijden en jezelf op de proef te stellen in het goede gezelschap van gelijkgestemden die er ook een gezellig schaatsuitje van willen maken.

Ter voorbereiding op die prachtige tocht en hopelijk op nog meer schaatsvertier, is er de mogelijkheid om in december mee te gaan met de club naar Friesland om daar, op het ijs van Tialf, de nodige rondes te maken…

De schaatsbaan in Nijmegen heeft haar deuren voor dit seizoen weer geopend en op de zaterdagochtend en de woensdagavond is het weer een STG-blauw treintje wat daar raast.

Natuurlijk vertrekt op de zondagmorgen om 10:00 uur ook een groepje STG-pedaalridders om de omgeving van Renkum/Heelsum te verblijden met het nodige wielergeweld.

En daarnaast is er op de maandagavond nog de zaaltraining die ook de aandacht verdiend van u allen omdat dit bij kan dragen aan uw persoonlijke topprestaties…want hoewel we ons dan misschien niet kunnen spiegelen aan de helden uit de topsport; een beetje loensen naar die snelle jongens blijven we doen…

Veel schaatsplezier en vooral veel sportief genoegen in uw komende persoonlijke topseizoen!!!

Martin Hiskemuller


Het Lid—maat--schap.

Onlangs op 9 september 2 dagen voor de oorspronkelijke oprichtingsdatum, n.l. 11 september 1991 vierde onze vereniging haar 20 jarig bestaan, en heeft men ons een gezellige dagje uit geboden. Het getal 11 loopt als een rode draad door mijn streberige leven. Als voetballer had ik rugnummer 11. Ook met carnaval was de 11e van de 11e bij mij niet weg te denken. Ook tijdens de studietijd (vakopleiding), militaire dienst kwam dit getal veelvuldig terug. Tien jaar geleden is op 11 september (twin-towers) een onrustig klimaat ontstaan. Eveneens heeft mijn echtgenote op 11 september 2009 een openhartoperatie ondergaan. Een bewogen leven dus, waarin het getal 11 voor mij een grote rol heeft gespeeld. We gaan richting van het 70 e levensjaar en beschik nog steeds over goed functionerende ledematen, een lid alleen werkt niet. Om goed te kunnen samen werken, heb je minimaal nog een lid nodig om zo een maat--schap  te kunnen vormen. Zo werkt dat ook voor een vereniging zoals de onze. Natuurlijk hebben wij onze favoriete ledematen, maar ons lichaam bestaat uit meerdere leden en maten. Onze geest stuurt ze aan, en omdat deze leden maatjes zijn van elkaar, zorgen zij voor goed lopend en functionerend lichaam. Wij horen bij elkaar, kunnen niet zonder elkaar en soms niet met elkaar. Maar daar waar het erop aan komt hebben we elkaar nodig en zijn we er voor elkaar. Het woord maatschap staat voor samenwerking. Maatschappij voor deel uitmaken van, erbij horen, met verplichtingen welke door jou zelf zijn uitgekozen. Onze club dus, waarin vriendschap kan ontstaan en waardoor de leidinggevenden (bestuur) een goed geolied profiel  kan weerleggen.

We belanden weer bij het getal 11 deel 2 (1-1-2). Juist het alarm nummer. Helaas gaan we een beetje richting alarm. Solistisch gedrag ? Hoeft niet altijd negatief te worden, maar toch. Vervreemding wellicht, eigen regels, eigenzinnig of eigenwijs. Ik wil zeker niet de predikant zijn, maar het gaat een beetje tegen de stroom in, met andere woorden het schiet niet op. Soms moeten we ons laten leiden, verenigen en beschermen. Immers water moet stromen, geleid en verzameld worden. Dan kun je de krachten bundelen(een vereniging) om er vervolgens energie c.q. prestaties uit te genereren. Het klinkt misschien erg filosofisch, wat dubbel maar het zit vol waarheden.


Tot slot nog even zeuren over vroeger, immers we stammen allemaal nog uit de laatste IJstijd. We hadden, zagen en hoorden niet zoveel, maar het was wel spannend en avontuurlijk. Nu weten en zien we bijna alles via de huidige mediatechnieken, en vrijwel alles is te koop, geld of geen geld. Snelle schaatsen, auto’s, fietsen en het liefst 2 paar. Super sport kleding kasten vol. Pretparken en ja ook huizen, de meest verleidelijke horeca te kust en te keur met of zonder licht. Tig keer per jaar vakantie en dat onder het mom van, alles eerlijk delen maar het liefst ik een beetje meer dan jij.

Dit geeft een stukje gevoel van een gevoelsmens weer. Gelukkig bezit ik nog een stuk avontuur, romantiek en voldoende spanning waarop ik kan vertrouwen. Zal nooit over een nacht IJs gaan, ik ga voor zwart IJs. Nooit internet, mobiel, facebook, twitter, Google . Maar sinds de 11 e september 2011 hoor ik erbij en heb ik een “Leptop” daar ben ik trots op en kan de hele wereld aan. Tot slot wil u mededelen dat ik wederom het getal 11 hanteer, door m.i.v. 11 september mijn huwelijksovereenkomst met 11 jaar zal verlengen. Zo hoop ik bij het eerst volgende jubileum(25 jaar STG Renkum/Heelsum) een bus te kunnen huren voor minimaal 4x11 leden, zodat er ook dan  sprake kan zijn van een, 

                                                                         Gezond Lid—Maat--Schap.

Wij hebben elkaar nodig in goede en slechte tijden, ik dank de vereniging voor het mede mogelijk maken van deze “”Oer Gezellige dag”” en……….”” Leptop””


Klaas

 
ijs18-2_natuurijsoverleg
Een “Leden-Maatschap” in overleg: welke kant moeten we op?   ” Waar is Klaas als we echt nodig hebben”?

 
Weissensee 2012
Een aantal leden van STG Renkum/Heelsum is voornemens om in 2012 deel te nemen aan de Alternatieve Elfstedentocht Weissensee.
We hopen op veel deelnemers vanuit de club.
Martin Appelhof, Minze de Vries, Jan Overeem en Martin Hiskemuller staan al in startpositie Om in te schrijven voor de alternatieve Elfstedentocht  2012 moet u ook lid worden van de stichting wintersporten. Dit kunt u doen door via de website www.mijn.weissensee.nl
U komt dan op de beginpagina waarbij u zich via de kolom aan de linkerzijde van het scherm kunt aanmelden als nieuw lid. Hoe meer STG-zielen, hoe meer vreugd…dus schroom niet en meld u aan!!!
Graag even een telefoontje naar Martin Hiskemuller als u ook van plan bent om mee te gaan. (06-45208034)
 
ijs18-2_gerard_blauwe_kamer
Een “Weissensee”onderaan de Rhenense Berg, ook niet slecht, als alternatief!
 
Korte baan en lange baan schaatsen.
Voor deze twee soorten hardrijderij, de korte baan en de lange baan, werd in Nederland tot omstreeks 1885 bij uitstek de Friese schaats gebruikt. Aangezien de korte baan lange tijd hoofdzakelijk een Friese aangelegenheid was, bleef de Friese doorloper tot omstreeks 1954 hiervoor de meest gebruikte schaats.
Voor de lange baan werden naar Noors voorbeeld kort na 1885 nieuwe schaatsmodellen ontwikkeld, zoals de Friese laagspringers, de lange Wicher de Salisschaats, de Vissering-Ruiterschaats en de Steehmanschaats in de volksmond beter bekend als de houten Noor. Omstreeks 1900 werden door een enkele grote schaatsfabrikant ook al stalen Noren met en zonder vaste schoenen verkocht. Aangezien de prijs van stalen Noren twee tot drie keer zo hoog lag als van houten schaatsen, beschikte voor 1940 maar een klein aantal toer- en wedstrijdrijders over deze schaatsen. Na 1954 begon echter de opmars van de stalen Noor zowel voor de korte- als de lange baan bij toer- en wedstrijdrijders.
Een bekende stalen Noor met schoen was in die tijd de prijzige Ballangrund. Het ontwikkelen en verbeteren van schaatsen heeft tot op heden geleid tot de klapschaats en welke zal de volgende worden?

Carel Hagenbeek

 
Ivar Ballangrund 1904 - 1969
Mijn oudere broer kocht in 1956 een paar Ballangrunds en ik kreeg zijn houten Noren, die nog wel iets te groot waren maar ik had echte houten Noren en mijn vriendjes niet.
Wie was eigenlijk Ballangrund en waarom die schaatsen zo bijzonder in die tijd?
Ivar Ballangrund was een van de grootste Noorse schaatsers, op twintig jarige leeftijd miste hij op het nippertje de Olympische Winterspelen van 1924, wel werd hij in dat jaar zowel Wereld- als Europeeskampioen. Gevolgd door deelname aan de spelen van 1928,1932 en 1936.
In het Duitse Garmisch-Partenkirchen werd hij in dat jaar Olympisch kampioen op de 500,5000 en 10.000 m.
Hij werd 5 x Noors kampioen en nam deel aan 13 x een WK Allround, 9 x een EK Allround. Zijn medaille totaal was  niet gering n.l. 24.
EK-allround         4 x goud, 2 x brons
WK-allround        4 x goud, 4 x zilver, 3 x brons
Olymp.Spelen     4 x goud, 2 x zilver, 3 x brons
 
ijs18-2_ivar_ballangrund
Zijn PR op de 500 m 42,7 en 1500 m 2.14.0 reed hij in 1939  op 35 jarige leeftijd, de 5000 m 8.13.7 en 10.000 m 17.07.5 in 1942 op 38 jarige leeftijd.
Tot zover de schaatsgrootheid Ivar Ballangrund.

Carel Hagenbeek


Gemor

Het jubileumuitje was een zeer geslaagde gebeurtenis; anderen zullen hier ongetwijfeld uitgebreid over vertellen.
Ik wil het alleen hebben over her gemor achter in de bus op de terugreis. Gemor over het feit dat de groep van captain Carel met grote voorsprong het spellencircuit had gewonnen. De winnaars zaten weliswaar voor in de bus(winnaars horen immers op de beste plaatsen te zitten)
Maar toch kwam het gemor over de uitslag mij ter ore.
Ik zal uitleggen waarom twijfel over de uitslag volkomen uit de lucht gegrepen is.

Team Carel was een optimaal evenwichtig samengesteld team; zowel wat betreft de man-vrouw verhouding als wat betreft de leeftijdsopbouw. Het team was uitgebalanceerd tot en met. Daardoor was de samenhorigheid binnen het team van hoog gehalte; elkaar aanmoedigen en een opbeurend woord of schouderklopje bij een tegenvallende score zorgde voor een geweldige sfeer in het team.

Bij elk spel hebben we een spelbespreking gehouden.
Wat is de beste tactiek? Wie is bij welk spel de beste coach? Wie kan het beste de puntentelling bijhouden? En wie kan dit goed noteren? Vooral welke ruimte geeft de speluitleg?

Ons motto was WINNEN; de Olympische gedachte dat deelnemen belangrijker is dan winnen was aan ons niet besteed. Niks ervan, alleen winst telt, er zijn niet voor niets vele uren aan training vooraf gegaan. Daarom al een week lang geen seks, geen alcohol en veel pasta eten. Op de dag zelf vooral vloeibare voeding en energiedrank. Vast voedsel verteerd te langzaam, een gelletje is beter; energiedrank wordt snel opgenomen in het lichaam.

 
ijs18-2_bus
(De redactie vraagt zich af hoe de stemming voor in de bus was.)

 
Uiteraard was captain Carel de spil waar alles om draaide.
Hij stelde het team samen en gaf op inspirerende wijze leiding aan het team, waarbij hij voldoende ruimte liet voor inbreng van de andere spelers. Op momenten dat het spel erom vroeg was Carel streng en op momenten dat de spanning soms teveel werd, kon hij door een kwinkslag de boel weer ontspannen.
Het was dan ook volkomen terecht dat team Carel als winnaar gehuldigd werd, al was daarbij de opmerking van Jip, dat hij twijfelde aan Carels capaciteiten met betrekking tot enkele rekenkundige bewerkingen niet op zijn plaats. Oefenen blijven oefenen Jip.

Herman Willemsen


Calgary een belevenis

Een flink aantal IJssplinters geleden, heb ik al eens iets verteld over onze bezoeken (Nel en ik)  aan schaatswedstrijden in binnen- en buitenland, zoals een  NK, EK, WK, World-cup en om nooit  te vergeten de Olympische Winterspelen in 1976 in Innsbruck. Zo waren we o.a. in Berlijn, Erfurt (het T.B.P. Thuringer Bratwursten Palast, de geur komt me alweer  tegemoet )  Innzell en het EK in de open halfoverdekte diepvrieskist in Gotenburg. Ik begin nu nog te rillen van de kou als ik daar weer aan denk. Bij een temperatuur van min 7 en een windkracht 4 was dat afzien en nog eens afzien. Maar onze mannen wel mooi 1, 2 en 3.
 
ijs18-2_calgary
In de loop der jaren leer je zo de schaatsers kennen, en niet alleen onze jongens en meiden en hun familie, maar ook de buitenlandse. Nee dan was Calgary in februari dit jaar een subtropisch paradijs vergeleken met Gotenburg.
Slechts min 2 binnen en min 13 buiten windstil en een zonnetje wat wil je nog meer. Hoe kom je zo op het idee om daar heen te gaan? Heel eenvoudig, om van het gezeur af te zijn van; je moet eens mee komen, ja dat doe ik een keer. Het jaar daar op, wanneer ga je nu eens met ons mee, ja leuk dat doe ik  beslist een keer. Ja , ja, dat kennen we. Vervolgens vraagt Alex een oud collega en vriend die het een en ander voor een krant en de KNSB doet en ? volgend jaar, ga je dan eindelijk met me mee  naar het WK-Allround. Goed doe ik. Hij is al vaker geweest en zo kwam het.

En zo zet ik op 8 februari 2011 mijn voet  in Calgary na een vlucht van 9 uur op Canadese bodem. We worden opgehaald door Gerrit Voordou en Peter Dankers, twee Nederlanders die in 1980 naar Canada zijn gegaan en hoogleraar zijn aan de Universiteit van Alberta in Calgary. Peter is de vader van Arne Dankers die met de Canadese ploegachtervolging zilver behaalde tijden de Olympische Spelen in 2006 in Turijn en tijdens de WK afstanden. De zoon van Gerrit was lid van de Canadese Olympische zwemploeg in 2004. Bij deze familie hebben we 8 dagen onderdak gekregen. De Olympic Oval ligt op het enorme terrein van de Universiteit op 10 min lopen van ons onderkomen. Op weg daar naar toe zitten er witte sneeuwhazen met een zwart puntje aan de oren lekker in het zonnetje onder de sparrenbomen in het park van de

Universiteit.
 
ijs18-2_bergmeer
Over de wedstrijden zal ik niet uitweiden, dat is uitvoerig op TV geweest. Wat een mogelijkheden in, laten we zeggen het hoofd gebouw, alles overdekt. Uiteraard de Oval maar ook een atletiekhal, basket- en volleybalvelden niet een, tien tallen, fitness, restaurants ga maar door. Moet ook wel met duizenden studenten en een lange winter met temperaturen tot wel  25 graden onder nul, die de volgende dag heel gemakkelijk weer tot 3 graden boven nul stijgen.

Goed, zondag is het WK weer voorbij en dinsdag vertrekt het vliegtuig weer naar Nederland. Alex stelt voor een auto te huren en naar de stad Banff en Lake Louise in de  Canadese Rockey Mountains te gaan ongeveer 1,5 uur rijden. Tijdens een van de laatste dweilpauzes, komt het gesprek met de vader van Rens Rotteveel en Koen Verweij ( wat een jonge knulletjes nog ) op, en wat ga jij doen tot woensdag en ik vertel dat we een dag naar de Rockies gaan. Go wat leuk is hun reactie, zouden wij ook wel willen. Aangezien een gewone auto in Canada bijna drie keer zo groot is als VW golf, is er voldoende ruimte en gaan we met ons vieren. Alex is de chauffeur hij weet de weg, wat een prachtig land, bergen en meren.

Lake Louise en het enorme victoriaanse hotel op een hoogte van ruim 2000 m zijn  in de sneeuw een plaatje.
Na een wandeling langs en over het meer en een lunch in het niet goedkope panorama restaurant, terug naar Calgary, onderweg zien nog een aantal Elken, wat voor dingen? Ja ik kan het ook niet helpen maar zo heten ze. Elken, een fors uitgevallen edelhert grijs bruin van kleur. Werkelijk enorme dieren vergeleken met onze edelherten. Maar alles is groot in Canada, de stad Calgary met een oppervlakte net zo groot als de hele provincie Utrecht en een winkelcentrum bijna volledig overdekt (lekker warm)
toen ik er liep was het buiten min 11 graden) en zeker 5 keer Kronenburg in Arnhem. De volgende dag, helaas aan alles komt een eind. Terug naar huis in een vliegtuig vol supporters, persfotograven en familieleden van onze jongens en meiden. Wel vier keer mijn verhaal moeten vertellen aan de persjongens m.b.t. een gesprek met Cindy Classen en Christina Groves daarover een volgende keer.
Wat was Calgary inderdaad een belevenis.

 
ijs18-2_schaatser
Carel Hagenbeek

Van Manon en Jan-Bart Verkuyl uit Driehuis ontvingen wij het geboortekaartje van hun dochter Jikke Renske Evy.

Namens de gehele STG R/H, van harte proficiat met de geboorte van jullie dochter. (Red)
ijs18-2_geboortekaartje_600

Laatst aangepast (vrijdag, 14 oktober 2011 17:18)