Komende evenementen
wo feb 21, 2018
Ronde van Abu Dhabi
wo feb 21, 2018 @13:00 -
OWS Team Pursuit Heren
wo feb 21, 2018 @14:00 -
OWS Team Pursuit Dames
do feb 22, 2018
Grandprix 3 natuurijsmarathon Lulea (swe)
do feb 22, 2018
Ronde van Abu Dhabi
vr feb 23, 2018
Ronde van Abu Dhabi
vr feb 23, 2018 @11:00 -
OWS 1000m Heren
za feb 24, 2018
Grandprix 4 natuurijsmarathon Falun (swe)
za feb 24, 2018
Omloop Het Nieuwsblad
za feb 24, 2018
Ronde van Abu Dhabi
za feb 24, 2018 @12:00 -
OWS Mass Start Dames
za feb 24, 2018 @13:30 -
OWS Mass Start Heren
zo feb 25, 2018
Finale Grandprix natuurijsmarathons Lulea (swe)
zo feb 25, 2018
Grandprix 4 natuurijsmarathon Falun (swe)
zo feb 25, 2018
Ronde van Abu Dhabi
Login
Door hier in te loggen kom je op de Ledenpagina van STG Renkum/Heelsum



Banner
 

En toen kwam ie toch nog!
Eind januari 2012, de krokussen komen uit de grond, wat vroege struiken beginnen al teken van leven te geven, het voorjaar lonkt, schaatsen gaan al in de uitverkoop en toen kwam de WINTER. En wat voor een! Wat worden we toch verwend de laatste jaren.
Hartenstein opent al op 1 februari de poort, het ijs is weer goed. STG is de eerste dagen alweer ruim aanwezig. De weersverwachtingen lijken goed; er komt veel vorst. Sneeuw maakt het plaatje compleet, maar doet het ijs geen goed. Voor de omstandigheden in Oosterbeek maakt het niet veel uit. De ijsmeester heeft veel ervaring.

Op de Uiterwaarden in Wageningen en Heelsum/Renkum beginnen vrijwilligers (voorzichtig) een baan te vegen. In Wageningen wordt al vanaf vrijdag geschaatst, er ontstaan wel veel scheuren. Op zaterdag en vooral zondag is er een grote toeloop in Wageningen. De STW heeft veel actieve leden die de hele dag de baan onderhouden. Het wordt een ouderwetse schaatsdag. Daarna gingen STG-ers toertochten rijden op het ijs van Giethoorn, Veluwemeer, Loosdrecht, Woerden, Blokzijl, en dan op de laatste zondag de afsluiting weer in Oosterbeek: de natuurijsliefhebbers hadden alweer een goede winter.
John doet verslag van en een oproep voor enkele bijzondere activiteiten.
Maar we moeten ook vooruitkijken, daarom ook al een vooruitblik naar het komende feest- (pardon) fietsseizoen.

Hein Leveling

Uw bijdragen, in welke vorm dan ook, voor het najaarsnummer graag voor september 2012 bij de redactie inleveren.

Van de voorzitter…
Het STG-jubileum jaar 2011 is alweer ten einde en dat is niet onopgemerkt gebleven. Na de nodige festiviteiten hebben we als klap op de vuurpijl toch nog kunnen genieten van een echte winter met een heus “zal-die-wel-of-zal-die-niet-gevoel”. Wanneer er sprake is van een serieuze twijfel of het doorgaat, mogen we spreken van een echte winter. Iedereen die ook maar iets met schaatsen heeft, kon deze winter genieten van mirakelse ijspret. Jong en oud was opeens op het ijs te vinden en de schaatswinkels deden weer goede zaken. Het was met recht een wonder want wanneer je de pers moet geloven zouden meer dan 13.000 mensen gewond zijn geraakt bij het schaatsplezier. Hiervan zou 9% in het ziekenhuis zijn beland. Bij een inwonertal van 16 miljoen neemt dat dus epidemische vormen aan. U kunt zich indenken dat het land hierdoor ernstige economische schade heeft geleden.  Deze “ijspret” zal dan ook zeker onderdeel gaan uitmaken van overheidsbeleid stel ik mij zo voor. Op schaatsverpakkingen zal een zwartomrande waarschuwingstekst verschijnen; “Schaatsen heeft serieuze invloed op uw gezondheid en die van de mensen om u heen…!” Om de kosten terug te verdienen zal extra accijns geheven moeten worden op de verkoop van nieuwe schaatsen. Voorts zullen de schaatsbanen gesloten moeten worden teneinde de gevolgen van deze schadelijke sport in te dammen. Gelukkig is het nog niet zover want jaarlijks behandeld de huisarts ongeveer 150.000 sportletsels. En dat zijn slechts de geregistreerde sportletsels. Misschien moet men zich wel vooraf realiseren welke risico’s men loopt bij welke sport en hoe die te beperken. Schaatsen met een helm op is geen overbodige luxe…zeker voor iemand die eens in de drie jaar een tochtje wil maken of wil kijken of ie het nog wel kan…

De conclusies in de kranten dat Nederlanders niet goed zouden kunnen schaatsen is op zijn minst een beetje ongenuanceerd te noemen. Zo is de mate van getraindheid van de geblesseerden niet meegenomen in de cijfers en juist dit blijkt een enorme negatieve invloed te hebben op het valrisico bij schaatsen. En dat Nederlanders wel kunnen schaatsen…ach…dat hebben ’s lands professionele rijders ruimschoots bewezen…weergaloos!!!!!!!
Onze club heeft, voor zover mij bekend, een heleboel schaatskilometers gemaakt en daarbij zijn geen gewonden te betreuren geweest. De tochten waren soms guur en koud maar het weer stond toch toe om heerlijk te genieten van de winter zoals die hoort te zijn; op het ijs met schaatsen ondergebonden en handen op de rug.

Nu zijn alleen de laatste stuiptrekkingen van koning winter nog te vieren op de schaatsbaan en gezien de frequentie waarmee de STG-shirts zijn waar te nemen op het Triavium-ijs zijn de meesten al in gedachten bij de opkomende lente…
Ik ben dan ook de laatste die uw frisgroene mijmeringen uit het hoofd wil praten maar misschien gaat het kwik toch nog een pietsie onder nul en zullen we opnieuw een kleine periode van ijspret kunnen beleven. Dus mensen; houdt uw schaatsen nog even aan de goede zijde van het knieschot en kom uw conditie onderhouden op de schaatsbaan in Nijmegen. Want door het blijven trainen is de kans op blessureleed fors kleiner…
Nu is het maar te hopen dat er bij de aanhoudende vorst van zo meteen niet weer zoveel mensen zich moeten melden bij de spoedeisende hulp want dan voorzie ik kamervragen…! Een van de positieve maatregelen zou dan kunnen zijn dat er een drastische verlaging van de brandstofprijzen aan zit te komen want zoals u weet heeft de opwarming van de aarde een omgekeerd evenredig verband met het kwartje van Kok…toch???
Ik wens u nog een heel sportief voorjaar en blijf voorkom blessures door te sporten met verstand.

Vrolijke groeten,

Martin Hiskemuller. 

Het begin van een echte winter

19-1_1
foto Ab Crajé

 
Woensdag 1 februari: warm draaien op Hartenstein. STG probeert aan te haken in een treintje. Het was tegen half elf nog steeds koud op de baan, ondanks het winterzonnetje. Dat weerhield Gerard van den Berg en Gerrit Beekhuizen er niet van om de eerste dagen al om 09.00 uur aanwezig te zijn. Na anderhalf uur waren ze vertrokken: er moet ook nog gewerkt worden!


Is dit de Straf?
De winter die toch nog kwam en de tocht die toch net niet doorging. Is dit de straf van De IJsheiligen en IJsgod Thialfi n.a.v. mijn voorwoord in de IJssplinters van december 2011.
Je weet het nooit met die gasten,voortaan beter uitkijken met wat ik zeg of liever wat ik schrijf. In een tijdsbestek van 48 uur van plus 5 graden naar min 5 graden en zo vervolgens twee weken lang met temperaturen van min 15. Vlak voor onze wintersport vakantie staat Nel nog twee dagen op het natuurijs van Hartenstein. In Oostenrijk aangekomen is het ook niet slecht m.b.t. de temperatuur.
Vroeg in de ochtend min 25 oplopend tot min 16 rond het middaguur.

De koorts en de gekte m.b.t. het wel of niet doorgaan van een Elfstedentocht in 2012, bereikt ook Oostenrijk. Links en rechts hoor je geluiden van landgenoten als.......ja als..... dan ga ik terug. Waarop ik zeg niet doen....je
weet het nooit met die gasten. Ik laat wijselijk in het midden of ik de Rayonhoofden bedoel of de IJsheiligen inclusief Thialfi. Voor je het weet straffen ze je, en jawel hoor zondag 12 februari in de avond wat sneeuw overgaand in regen en maandag 13 februari dooi.
Ik geloof er niet in maar.......was dit toch de straf ? Volgend seizoen de goden maar beter niet verzoeken.

Carel Hagenbeek

Wageningen, op zaterdag 4 februari. Dankzij de STW-vrijwilligers is er een baan van ca 2 km geveegd.

19-1_2
foto Hein Leveling

 

Waar ijs, zon, vrolijke mensen en koffie is, daar vind je ook STG-ers. We zijn vanaf ca 11.00 uur aanwezig, tegen half drie wordt het wel erg druk. Het mooie weer brengt veel mensen op de been.  De “melkbus” voor de vrijwillige bijdrage aan de kosten van de veegmachines wordt gelukkig niet vergeten.

Hein Leveling

Alternatieve Elfstedentocht 2012
Zou het nog gaan? Fysiek is er het nodige aan de hand. Ik besluit daarom geen 200 km tocht meer  te rijden. Het doel is twee keer 100 km. Genieten is het credo. Verslag van een weekje Weissensee.

Zaterdag 28 januari reis ik af naar Berg im Drautal, een dorpje op 15 km afstand van de Weissensee. Ik heb daar onderdak gevonden in het Pension van de familie Hassler. Jan en Martin zijn dan al weer op weg naar huis. Hun tocht zit er op. Ergens op de autobahn kruisen onze wegen. Door de vele files onderweg kom ik pas laat aan. Moe duik ik meteen mijn bed in.

Zondag is er een groot festijn Kärnten läuft Eis op de Weissensee. Het is een dag ijspret voor jong en oud. Tussen de vele Oostenrijkers en Nederlanders die 42 km schaatsen rijd ik 2 rondjes van 12,5 km om het ijs te verkennen. Mijn indruk: Er zijn de nodige scheuren en wat slechte stukken maar het is redelijk te doen.

De volgende dag volg ik de ploegenachtervolging voor heren en dames. Ook Bob de Jong valt te bewonderen bij de Bam ploeg. Onder het genot van “Kakao mit Sahne” in een heuse Weissensee mok volg ik om 16.00 uur de rijderbijeenkomst in de grote tent. Onder applaus wordt meegedeeld dat ook het grote meer voor een deel gebruikt gaat worden voor de 3e Alternatieve Elfstedentocht.


19-1_3
De ronde blijft wel 12,5 km lang

Dinsdag start ik om 8.20 uur. De temperatuur is ’s morgens rond de -12 graden en het is bewolkt. Rustig rijd ik mijn rondjes en kom eigenlijk nergens in problemen. Bij de verzorgingspost, net na de finish, neem ik na elk rondje iets te drinken en eten. In de 7e ronde komt Albert met de auto naast me rijden. We kletsen wat bij en hij geeft me wat versterkende middelen. Het gaat zo goed dat ik het idee heb opgevat om door te rijden na 100 km. Albert geeft echter aan te blijven genieten en niet te forceren. En naar Albert luister je natuurlijk!!! Na 5 uur finish ik. De eerste 100 km zit erop.

De dag er na protesteert het lichaam onverwacht heftig. Ik besluit woensdag en donderdag rustig aan te doen. Ik wandel in de omgeving en bekijk de Friesche Kampioenschappen Kortebaan. Een nostalgisch en veelal hilarisch onderdeel op de Weissensee. Via de website van de AET lees ik dat de ronde op het grote meer voor de 4e AET is vergroot van 4 naar 7 km. De slechte stukken op het kleine meer zijn eruit gehaald. Er gaat een record aantal deelnemers van start (ruim 1100) en het wordt ijzig koud (-18 graden).

Vrijdag 3 februari start ik vroeg. Ik wil kijken hoe ver ik kom. De eerste rondjes gaan lekker. Maar gedurende de ochtend steekt de wind op. Dat betekent dat er steeds iedere ronde 7 km tegen de wind in gereden moet worden. Af en toe valt er lichte sneeuw.
Door de vele scheuren durf ik niet goed in een groep te rijden. Voortdurend vallen er mensen midden in zo’n groep waardoor anderen er weer over heen tuimelen. De traumahelikopter komt 2 keer op het ijs om gewonden af te voeren.
Langzaam raakt de energie op. Na 100 km stop ik. Bij de finish wacht Albert me op met een banaan. Het doel is bereikt. Doorrijden is een te grote aanslag op mijn lijf. In iets meer dan 5 uur heb ik ook deze 4e AET afgelegd.

Zaterdag bekijk ik de wedstrijd van de cracks. Zij moeten onder erbarmelijke omstandigheden rijden. In de diepvrieskou komen slechts 20 mannen en 14 vrouwen over de finish. Met warmoud-dekens wordt iedereen opgevangen. Als toeschouwer is het buiten haast niet uit te houden. De gevoelstemperatuur ligt rond de – 20. De grote tent wordt regelmatig opgezocht om weer op te warmen. Het is een waardig slot van Weissensee 2012.

Aan alle mooie dingen komt een eind. Zo ook aan Weissensee 2012. Met het luisterboek “De hel van ’63” in de cd speler rijd ik weer huiswaarts. Gelukkig vriest het in Nederland nu al een week. Er zal vast wel een toertocht te rijden zijn om af te kikken.
Voor meer foto’s kijk op: www.weerden.eu

John Weerden

Ontmoeting in Giethoorn
Op maandag 6 februari rijden we richting Giethoorn/Wanneperveen voor de Wiedentocht. Het is zonnig weer, maar er staat een stevige wind. De eerste parkeerplaats na Beltschutssloot heeft nog voldoende ruimte. We kunnen direct op het meer stappen. Er is zelfs een baan van ca. 500 m geveegd voor de aansluiting op de toertochtbaan: klasse!

19-1_4
foto Hein Leveling

De baan op de Belterwiede is grandioos, goed geveegd, ruim en zonder scheuren of barsten. Door de grachtjes naar Giethoorn is het ijs ook goed. Onder enkele bruggen is al de kluunconstructie aangebracht, zoals ook was te zien in de Holland Venetië tocht. In Giethoorn waren er al veel scheuren ontstaan. Hier was het uitkijken geblazen, ook al omdat het tegen de middag erg druk werd. (Het leek wel of iedereen vrij was!). Na de nodige foto’s in Giethoorn volgden we de route via Wanneperveen terug naar de Wieden, waar een baan van ca 8 km was aangelegd. Hier zijn we toen maar een aantal ronden gaan rijden op prachtig ijs en met alle ruimte. Met Ab op kop ging dat fluitend. Na enkele ronden zagen we Gert B en zijn groepje bij een koffietentje. Dit jeugdige groepje had dus toch (of ook) vrij genomen! Op zondag hadden we elkaar nog in Oosterbeek gezien. Zij begonnen juist aan hun tweede ronde en zagen niet op tegen de drukte en de ijskwaliteit in het dorp.

Hein Leveling

Lastige Lijven Toertocht
Sporten voor de gehandicaptensport, een mooi initiatief dat jaren geleden (1995) is opgestart door Arie ten Wolde van de Timmerfabriek Arie ten Wolde in Vijfhuizen. Een unieke schaatstoertocht op Kunstijsbaan Haarlem die traditioneel iedere eerste zondag in maart wordt gehouden.

Na deze toertocht 5 jaar georganiseerd te hebben gaf Arie ten Wolde het stokje door aan de schaatsverenigingen, die nu bij toerbeurt het evenement verzorgen. De LLTT is uitgegroeid tot een festijn waaraan de IJsbaan Haarlem alle medewerking verleend.
De opbrengst van de "Lastige Lijven Toertocht" gaat naar een vooraf geselecteerde sportvereniging in de regio en gebeurt in overleg met de organisatie LLTT. Dit jaar gaat de opbrengst naar Gehandicapten Sport Vereniging de Sleutels uit Leiden. Ze hebben tot doel het realiseren van sportactiviteiten voor fysiek gehandicapten. 
Nu al weer 11 jaar geleden zochten Martin de Jong (voormalig voorzitter van onze club) en ondergetekende een leuke afsluiting van het seizoen. Dat werd de Lastige Lijven Toertocht op wat  toen nog de “Kunstijsbaan Kennemerland” heette.
Nu ga ik deze tocht met mijn twee dochters Anne en Lise schaatsen. Het aantal te rijden ronden is naar keuze: 50, 100, 150 of 250. Omdat mijn lijf ook wat lastiger wordt kies ik voor 150 ronden, Anne en Lise gaan voor de 50 ronden.

 19-1_5

De opkomst is groot. De organisatie is perfect. Voor het startschot wordt er eerst een groepsfoto gemaakt van alle deelnemers. Langs de baan is een echte “koek en zopie” een stempelpost en  muzikale omlijsting van het shantykoor ‘De Zilk’. Dit zorgt echt voor een geweldige sfeer.Ik rijd de rondjes vrij gemakkelijk in een treintje van schaatsvereniging “Mooie Nel”. Aan het eind van de toertocht krijgen we natuurlijk een prachtige medaille als herinnering. Dat hebben we toch maar even mooi gedaan, met veel plezier. En dat ook nog voor een goed doel.
Volgend jaar wordt de tocht weer georganiseerd. Wie weet zijn er meer mensen van onze club geïnteresseerd?

John Weerden

Spanning tijdens de wedstrijd…
Vorig jaar heb ik een verhaaltje geschreven over spanning voor de wedstrijd…Het ging toen over ons uitstapje naar de Weissensee en de spanning die iedereen individueel doormaakt waardoor hij of zij soms dingen doet, of juist vergeet te doen, die men onder minder gespannen omstandigheden anders zou aanpakken. Iedereen heeft zo zijn eigen manier van omgaan met die verhoogde staat van paraatheid. Dit heeft alles te maken met hoe men in het verleden ervaring heeft opgedaan met soortgelijke omstandigheden. Maar voor we doorslaan laten we het even terugbrengen naar de realistische proporties.
Schaatsen is een sport…maar tegelijk ontspanning en zeker op het niveau waarop wij rijden, kan je niet spreken van wereldtijden. Ons onderdeel van deelname betreft geen wedstrijd maar een toertocht. Toch proberen we goed te rijden…en dat “goed” is een heel breed begrip. Dat “goed” willen rijden veroorzaakt toch, bewust of onbewust, een bepaalde wedstrijdspanning…een strijd tegen onszelf, de weersomstandigheden, het ijs en ook tegen de overige schaatsenrijders. Maar het schaatsen op de Weissensee is vooral spanning die we onszelf hebben opgelegd.
Het begint al bij de twijfel of we wel of niet weer zullen inschrijven. Zodra we inschrijven, hebben we een soort morele trainingsverplichting. Elke keer dat we dan niet naar de schaatsbaan gaan, verminderen we het zelfvertrouwen en de overtuiging dat het allemaal prima te doen is. Bij elke keer dat we een training missen, groeit de imaginaire berg waartegen we opkijken…Wanneer de top van die berg al ruim in de wolken reikt en elk zicht op een succesvolle bestijging ervan reeds enige tijd is verkeken, komt er een moment komt waarop  een soort van wijselijke berusting zich meester maakt van de gedachten. De bewustwording van het feit dat we deze keer gewoonweg minder tijd hebben kunnen of willen vrijmaken om de noodzakelijke trainingsarbeid te verrichten, zorgt voor een bijna surrealistische kalmte. Dan valt alle spanning weg en weldra dromen we vast vooruit van een volgend jaar… De ambitieuze, goede voornemens voor 2013 zijn alweer geboren en vergoelijken vast het onafwendbare falen van deze keer…
Maar weer terug naar 2012; Het gaat na die berusting niet meer om het neerzetten van een mooie eindtijd maar om het lekker voor de vuist weg een stuk schaatsen door een adembenemend landschap en  genieten van de sfeer, de heerlijke maaltijden en de gelijkgestemde vrienden. De nacht voor de tocht slapen we goed en het ontbijt smaakt prima in schrille tegenstelling tot de voorgaande jaren waarbij we geen hap door de, van spanning dichtgeknepen, strot konden wringen…  De Start is zelfs relaxt. Het maakt niet uit wanneer we over die streep gaan…tijd interesseert ons niet. Geen moment denken we aan versnellen of vlot doorschaatsen na een bekertje drinken of een hapje ontbijtkoek. Jan roept me wel steeds tot orde omdat mijn tempo ongemerkt langzaam oploopt. We willen zover mogelijk komen en durven zelfs niet te denken aan het uitrijden van die 200 kilometers…
Gedurende de toertocht is er dan steeds een ontspannen en losse sfeer…lekker kletsend glijden de kilometers weg. De eerste honderd kilometers zijn gereden voordat er ook maar een spoor van vermoeidheid is. Eigenlijk meer verbaast dan voldaan gaan we de tweede helft van de toer in. We hadden veel minder getraind, door allerlei omstandigheden en excuses. Het feit blijft staan dat er ruim onvoldoende meters zijn gemaakt in de voorbereiding. In de laatste 3 rondes is er ruim energie over om te versnellen en het zelfvertrouwen groeit. Op de kerkklok van Techendorf zien we een verbazingwekkende wijzerstand en realiseren we ons dat we beter hebben gereden dan voorgaande jaren…we gaan het uitrijden in een betere tijd dan voorgaande jaren…het besef maakt onmiddellijk een gejaagdheid los die ik herken van voorgaande jaren. De versnelling is een gegeven en de kans om een veel mooiere tijd te realiseren doet zich nu voor. Ongelooflijk…met een veel relaxtere schaatsmentaliteit haal je dus veel betere resultaten…ondanks, of misschien dus wel dankzij, het mindere trainen…
Ik heb veel geleerd die dag…en achteraf herken ik in deze ervaring in de woorden die Joop de Boer eens tot mij sprak toen ik weer eens woesterig over het ijs aan het krabbelen was terwijl hij met zijn rustige en krachtige maar vooral effectieve slag voorbij kwam glijden:


”Het moet eigenlijk vanzelf gaan!”

Natuurlijk is de spanning voor volgend jaar alweer langzaam aan het oplopen maar de les is geleerd en nu maar hopen dat we volgend jaar de rust voldoende kunnen bewaren om deze les ook te kunnen toepassen…
Ik wens iedereen heel veel trainingsgenoegen voor de volgende, uzelf opgelegde, uitdaging…..

Martin Hiskemuller

In de volgende ijssplinters komt een overzicht van de verschillende activiteiten van SGT R/H gedurende de afgelopen ruim 20 jaar. Albert van Brakel heeft daarvoor al een artikel samengesteld, waaruit ook al door de regionale pers gebruik is gemaakt.
Carel heeft al iets voor de volgende uitgave op de plank liggen: u kunt dus niet achterblijven.
Elburg-Kampen v.v. op woensdag 8 februari
 
19-1_6
foto Herman Willemsen
Veluwemeertocht, hier konden we weer lachen, het zeer, zeer , zeer slechte stuk ijs ligt gelukkig ver achter ons. Het verbaasde ons dat de KNSB de tocht in deze vorm heeft goedgekeurd. Een groot stuk (ca 500 m) van de tocht direct na Elburg richting Kampen was zelfs moeilijk te lopen, laat staan te schaatsen! Daarna werd het veel beter, met alleen zo nu en dan een slecht stukje. Naar Kampen moest er tegen de stevige wind in worden gereden. De ons tegemoet komende (bijna laagvliegende) rijders gaven ons voldoende moraal om door te gaan! Op dit stuk troffen we Esther, Harry en Martin (zie foto) en later ook nog Gert van de Poll . Kortom STG was weer present. Later op de dag hebben we nog een stuk richting Harderwijk verkend. Hier was men bezig het parcours voor de Veluwemeer wedstrijd te maken. Herman W. is hier (te) hard op z’n ribben gevallen; erg pijnlijk.

Hein Leveling
 
logo_wintertriathlon
Estheticon Wintertriathlon Groningen
Groningen is wel haast het andere eind van de wereld. Dat merk ik sinds mijn jongste dochter er dit jaar aan de studie “Internationale Betrekkingen” is begonnen. “Is dat niets voor jou” vraagt ze. Nou nee! Aan hardlopen heb ik een grondige hekel. Maar de belangstelling is wel gewekt. Op de website van Estheticon zie ik dat het om 10 km hardlopen, 50 km fietsen en 20 km schaatsen gaat. Maar je mag aan de triathlon ook met duo’s of trio’s deelnemen. Dat opent perspectieven. De limiet is 4 uur.
Na een e-mail naar zoon Gijs is het trio rond. Gijs gaat fietsen, Iris (vriendin van Gijs) neemt het hardlopen voor haar rekening en ondergetekende het schaatsen.
De triathlon wordt gehouden voor de schaatshal Kardinge. Er staat een harde wind waardoor met name het fietsen zwaar wordt. En stayeren is niet toegestaan. Helaas ging het met de tijdwaarneming mis bij het schaatsgedeelte, zodat de uitslag nog niet bekend is. We hebben er ongeveer 3 uur en 35 minuten over gedaan. Een prachtige ervaring.
Volgend jaar een team van STG Renkum/Heelsum?

John Weerden
19-1_7
                                               Gijs                                                    Iris                                          John
 
  
Flevonice
Half januari 2012 trokken we,  Ab, John, Herman en Hein naar Biddinghuizen. We waren de rondjes in Nijmegen zat. We proberen toch minimaal een keer per seizoen een lange baan te rijden! Bovendien wilde John de nieuwe Zweedse schaatsen proberen met het oog op de Weissensee.  We troffen hier ook de Oosterbeekgroep met Fred, Ben en anderen. Het was prachtig weer en het was tegen de middag redelijk druk; gelukkig voor Flevonice!
 
19-1_8
foto Ab Crajé
Deze winter is bekend gemaakt dat de entree verlaagd wordt om meer publiek te trekken, maar helaas wordt ook de baan ingekort tot 3 km. Jammer. Wanneer de aanwezigen op deze mooie schaatsdag allemaal op 3 ipv 5 km baan moeten, zal het dringen worden. We realiseren ons ook wel dat er in een echte natuurijsperiode weinig bezoekers zullen komen. Dit geldt natuurlijk ook voor de overdekte kunstijsbanen.
Hein Leveling
 
Kopwerk
In april zijn we gestart met het zomerprogramma. Dat betekent dat we weer de weg op gaan met onze racefietsen om de training voor het volgende schaatsseizoen te starten.
Vooral in het begin, als er nog weinig gefietst is, betekent dat vooral een gedrang van jewelste achteraan het peloton. De smoezen om maar geen kopwerk te hoeven doen schieten over en weer. De één nog mooier dan de andere. Voor hen die moeite hebben een goede originele smoes te verzinnen heb ik er een aantal onder elkaar gezet.
• het tactisch opstellen bij het vertrek (achter aansluiten)
• een lekke band voorwenden
• roepen om een sanitaire stop en dan achter aansluiten
• de gefingeerde blessure (kramp, spierpijn, enz.)
• het stoppen voor een kruispunt (en daarna niet als eerste oversteken)
• de voeding (zeggen dat je zwaar hebt getafeld de dag ervoor en vanwege de gasproductie achteraan willen rijden)
• de verkeerde weg inslaan (om vervolgens gezamenlijk te keren en dan achteraan te sluiten)
• het verkeerd schakelen (vooral op een heuvel en dan iedereen voorbij laten rijden)
• het haantje de voorste spelen (bij heuveltjes of gemeentegrenzen een sprintje inzetten en vervolgens je door de gehele groep laten passeren)
• het afstoppen (zodanig langzaam op kop gaan rijden dat ze je in gaan halen)
• het vooruitrijden (bewust een aantal meters voor de groep uit rijden, geheid dat je wordt teruggefloten, waarop je je in de groep kunt gaan verschuilen)
• het hijgen (de rest krijgt onmiddellijk medelijden en neemt kop over)
• de "kweetnie-methode" (bij elke kruising rechtop gaan zitten en roepen: "Waarheen nu?")
• het waaieren (als er in een waaier gereden wordt, je er bewust af laten waaieren)
• het je dag niet hebben ( dat is dus altijd als je in een groep op kop moet gaan rijden)
• de vakantie (roepen dat je wegens vakantie een trainingsachterstand hebt)
• de fietspaden (als de groep de hoofdrijbaan neemt, neem jij het fietspad en sluit achteraan)
• het vraagje (zeggen dat je wat moet vragen aan iemand die achteraan rijdt)
• het wenken ( en als ze dan de kop hebben overgenomen zeggen dat je de stijfheid in je armen aan het wegzwaaien was)
• het "Oeps" (zeggen dat er wat uit je zakje viel en stoppen om het op te rapen en dan weer achteraan sluiten)
• een defect simuleren (volgens mij loopt er iets aan bij mijn fiets, stoppen en het onderzoeken en dan achteraan sluiten)
• de gsm (zeggen dat je gebeld wordt en vervolgens naar de staart van de groep afzakken)
• de bocht (de buitenbocht zo ruim nemen dat je door de rest van de groep gepasseerd wordt)
Waarschijnlijk zijn er nog veel meer gepaste smoezen, maar met deze verzameling kom je een heel eind in het komende seizoen.
Ik wens jullie allemaal een fijn zomerseizoen, met hopelijk erg veel mooi weer.
 
Gerard
(naar een artikel in "De Derajeur" het clubblad van Toerclub Wageningen)

Toertochtenkalender vanuit Wageningen
24/3   Veluviatocht. 70 ,115 km.
6/5 Bevrijdingstocht, 40, 70, 110, 150 km.
23/6 Jan Jansen Classic. 65, 115. 150, 200 km
23/6  Hel van Wageningen. ATB tocht, 55, 95 km
25/8 Germania klimtoertocht. 110, 160 km
 
Acht van Heelsum op 28 augustus 2011
19-1_9
Marco Spies was de grote animator van deze ronde.
Al lang spookte het fenomeen wielerronde door het hoofd van Marco Spies, voorzitter van de Stichting Renkum Springlevend. Gelukkig voor wielerminnend Heelsum en omgeving maakte Spies zijn plannen concreet. Hij slaagde erin om, samen met tientallen vrijwilligers en sponsoren, deze zaterdagavond amateurwielrenners door Heelsum te laten rijden. De Acht van Heelsum was geboren en gezien het enthousiasme van de renners, het publiek en de politiek gaat het een blijvertje worden op de Nationale wielerkalender.
Het is te hopen dat Marco Spies dit jaar weer deze ronde kan organiseren; meer dan ooit verdient hij hiervoor onze steun.
Hein Leveling
 

De Adelskalender
Deze naam is de laatste weken op T.V. tijdens de uitzendingen van o.a. wereldbeker, EK en WK allround schaatsen regelmatig voorbij gekomen.
Maar wat is dat nu eigenlijk?
Adelskalenderen is Noors en vertaald " Het Adelsboek'', in Nederland De Adelskalender genoemd. Noors is niet zo moeilijk toch en onze kennis reikt gemakkelijk verder dan aleen HeYa Norge, HeYa Norge. Deze kalender is een Wereldranglijst, ongeveer vergelijkbaar met de World ranking in de tenniswereld van b.v. Federer, Nadal en Sarapova die alleen al met haar gekrijs de eerste plaats verdient. Maar goed, terug naar het schaatsen.
De Adelskalender is dus een ranglijst aller tijden voor het allround schaatsen. Deze lijst wordt samengesteld uitgaande van de persoonlijke records (PR) van een
schaatser op de allround vierkamp 500, 1500, 5000 en 10.000 m voor heren.
Vanaf 1983 500, 1500, 3000 en 5000 m voor de dames. Voor 1983 waren de afstanden n.l. 500, 1000, 1500 en 3000 m. en tot 1936 bestond een allround voor dames zelfs uit drie afstanden.
De puntentelling wordt op alle afstanden net als bij een EK of WK terug gebracht naar de tijd die op de 500 m is neergezet, dus 37,23 sec. geeft 37,23 punten.
Per afstand worden deze bij elkaar opgeteld en zo komt een schaatser met zijn of haar PR,s op deze lijst. Wordt er een nieuw PR gereden op een van de afstanden dan wordt de ranglijst aangepast, zo kan men stijgen of voorbij gegaan worden door een ander. Zo is het mogelijk dat men dagen, weken ja zelfs jaren met zijn of haar PR,s op de eerste plaats van de ranglijst stond.
Bekende namen bij de heren waren uiteraard de, in de vorige IJssplinters genoemde Oscar Mathisen (7649 dagen) Ivar Ballangrund (3675 dagen) en dichter bij huis Ard Schenk met (2249 dagen) nog voor de Nederlandse schaatslegende Jaap Eden met slechts 2191 dagen.
Bij de dames was pas in 1982 de Russin Natalja Petroeseva (464 dagen) de eerste die op de lijst voor kwam. Gunda Niemann hield het langer vol (2958 dagen), Anni Postma-Friesinger (287 dagen) maar met kop en schouder steekt op dit moment nog Cindy Klassen met 3715 dagen er boven uit. Met nog steeds in het bezit van twee wereldrecords zullen daar nog wel de nodige dagen bij komen. Wanneer een Nederlandse schaatser of -ster tussen nu en ............ op de eerste plaats komt zal ik dat zo snel mogelijk laten weten, maar reken daar voor de IJssplinters in 2012 maar niet op.

Carel Hagenbeek
 
Loosdrecht vrijdag 10 februari
19-1_10
foto Ab Crajé

Loosdrecht, veel film, foto’s, zon EN wind; ook onze gast van de dag was enthousiast! Op onze website zijn veel foto’s en ook de film (regie, camera, productie, G.v.d.B.) van deze dag te zien. Er waren door de verschillende ijsverenigingen grote en kleinere banen uitgezet, die allemaal op elkaar waren aangesloten. We hebben 2 grote rondes gedaan.
Door een andere voorkeur en foutjes in de communicatie gingen Esther en Martin Appelhof deze dag naar Woerden en omstreken. Gert van de Poll wilde op deze dag een deel van het 11-stedentraject rijden. Hij was zeer tevreden over de kwaliteit van het ijs.
Gerrit Beekhuizen heeft met z’n groepje Blokzijl gereden. Volgens de “ijsberichten” van verschillende bronnen was dat een goede keus. Het ijs in NW Overijssel was, zeker op de meren, zeer goed. Ook het ijs en de uitgezette tocht in Kortenhoef werd alom geroemd.
Helaas ontbrak ons de gelegenheid om al deze beweringen zelf te onderzoeken. Volgende keer misschien?

Hein Leveling

Zondag 12 februari 2012
Het is duidelijk dat dit de laatste natuurijsdag wordt. Alsof het is afgesproken treffen de meeste rijders zich op deze zondagochtend in Oosterbeek. Hier wordt een mooie ijsperiode afgesloten. De omstandigheden zijn prima, evenzo het ijs. Het wordt een gezellige ochtend, zowel op als naast de baan.
Jan Overeem vindt dat er nog eens flink aan getrokken moet worden, zie voorblad, tot volle tevredenheid van de volgers. Gelukkig houdt Jan zich enigszins in.
Cees Goudswaard legt deze activiteit op foto’s vast.  De cirkel is rond, een geweldige schaatsperiode is hiermee verleden tijd.

Laatst aangepast (zaterdag, 31 maart 2012 21:50)